Specjalizacje Szpitala Poznań

Chirurgia ogólna to fundament współczesnej medycyny, obejmujący szeroki zakres procedur diagnostycznych i terapeutycznych, które są kluczowe dla zdrowia Pacjentów. W MedPolonia Grupa LUX MED rozumiemy złożoność oraz wagę tej dziedziny, dlatego stawiamy na holistyczne podejście do każdego przypadku, od wstępnej diagnostyki po rekonwalescencję. Nasze działania koncentrują się na zapewnieniu opieki z poszanowaniem indywidualnych potrzeb każdego Pacjenta.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu: 

• Cholecystektomia metodą laparoskopową i klasyczną
  
  Cholecystektomia to zabieg polegający na usunięciu pęcherzyka żółciowego. Jest jedną z najczęściej wykonywanych operacji w chirurgii ogólnej i stanowi skuteczną metodę leczenia kamicy pęcherzyka żółciowego oraz jej powikłań. W zależności od wskazań medycznych i stanu pacjenta zabieg może być przeprowadzony metodą laparoskopową lub klasyczną.
  
  Laparoskopowe usunięcie pęcherzyka żółciowego jest metodą małoinwazyjną, wykonywaną przez niewielkie nacięcia skóry z wykorzystaniem kamery i specjalistycznych narzędzi chirurgicznych. Zapewnia mniejszy ból pooperacyjny, krótszy pobyt w szpitalu oraz szybszy powrót do codziennej aktywności. W wybranych przypadkach, takich jak zaawansowany stan zapalny, powikłania kamicy czy wcześniejsze operacje jamy brzusznej, konieczne może być wykonanie operacji klasycznej.
  
  Najczęstsze wskazania do zabiegu:
  – kamica pęcherzyka żółciowego,
  – nawracające kolki żółciowe,
  – ostre i przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego,
  – polipy pęcherzyka żółciowego,
  – powikłania kamicy żółciowej.
• Operacja przepukliny brzusznej, kresy białej, pachwinowej i pępkowej metodą klasyczną oraz laparoskopową
  
  Operacja przepukliny jest zabiegiem mającym na celu odprowadzenie zawartości przepukliny do jamy brzusznej oraz trwałe wzmocnienie osłabionej ściany brzucha. W zależności od rodzaju przepukliny, jej wielkości oraz indywidualnych wskazań zabieg wykonywany jest metodą klasyczną lub laparoskopową, często z zastosowaniem nowoczesnych siatek wzmacniających.
  
  Leczenie operacyjne jest jedyną skuteczną metodą usunięcia przepukliny i pozwala zapobiec jej powiększaniu się oraz groźnym powikłaniom, takim jak uwięźnięcie lub martwica jelita.
  
  Korzyści leczenia operacyjnego
  – trwałe usunięcie przepukliny,
  – zmniejszenie ryzyka nawrotu,
  – możliwość zastosowania technik małoinwazyjnych,
  – szybki powrót do aktywności.
  
  Wykonujemy operacje:
  – przepuklin pachwinowych,
  – przepuklin pępkowych,
  – przepuklin kresy białej,
  – przepuklin pooperacyjnych,
  – przepuklin brzusznych.
• Operacje żylaków odbytu (hemoroidów)
  
  Żylaki odbytu, nazywane również hemoroidami, są częstą przyczyną bólu, krwawienia oraz dyskomfortu podczas wypróżniania. W przypadkach zaawansowanej choroby hemoroidalnej lub nieskuteczności leczenia zachowawczego zalecane jest leczenie operacyjne.
  
  Zakres zabiegu dobierany jest indywidualnie do stopnia zaawansowania zmian oraz dolegliwości pacjenta. Celem operacji jest usunięcie powiększonych guzków krwawniczych, zmniejszenie objawów oraz poprawa komfortu życia.
  
  Wskazania do leczenia operacyjnego:
  – krwawienie z odbytu,
  – wypadanie hemoroidów,
  – przewlekły ból i świąd odbytu,
  – zakrzepica guzków krwawniczych,
  – nieskuteczność leczenia zachowawczego.
  
  Jak przygotować się do zabiegu?
  Operacja żylaków odbytu (hemoroidów) wymaga odpowiedniego przygotowania się pacjenta, które zwiększa bezpieczeństwo i wspomaga rekonwalescencję po wykonanym zabiegu. Zakres przygotowania zależy od metody leczenia oraz rodzaju znieczulenia.
  
  Przed operacją należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, wykonać zlecone badania przedoperacyjne oraz stosować się do zaleceń dotyczących diety oraz nawodnienia.
• Operacje usunięcia guzków tkanki podskórnej (tłuszczaków) oraz zmian skórnych
  
  Wykonujemy zabiegi chirurgicznego usuwania łagodnych zmian skóry oraz tkanki podskórnej, takich jak tłuszczaki, kaszaki, włókniaki, znamiona barwnikowe oraz inne zmiany wymagające diagnostyki lub leczenia. Zabieg przeprowadzany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym i polega na całkowitym wycięciu zmiany wraz z zachowaniem zasad chirurgii estetycznej.
  
  Usunięty materiał może zostać przekazany do badania histopatologicznego w celu potwierdzenia rozpoznania. Zabieg pozwala wyeliminować dolegliwości związane z rozrostem zmian oraz ograniczyć ryzyko ich dalszego powiększania lub podrażniania.
  
  Najczęściej usuwane zmiany:
  – tłuszczaki,
  – kaszaki,
  – włókniaki,
  – znamiona barwnikowe,
  – brodawki skórne,
  – inne łagodne i podejrzane zmiany skórne wymagające diagnostyki histopatologicznej.

Operatorzy:

lek. med. Jacek Olejniczak
dr n. med. Michał Grzeszczak
lek. med Jacek Waligóra
dr n. med. Aleksander Zieliński
lek. med. Jacek Hołderny
lek.med. Paweł Sobański
dr hab. n. med. Przemysław Pyda
dr n. med. Tomasz Wierzbicki

obejmuje diagnostykę i leczenie chorób oraz wad wymagających postępowania chirurgicznego u niemowląt, dzieci i młodzieży. Chirurgia dziecięca różni się od chirurgii osób dorosłych – zarówno ze względu na budowę i rozwój organizmu dziecka, jak i konieczność dostosowania diagnostyki, znieczulenia oraz sposobu leczenia do wieku małego pacjenta.

W ramach chirurgii dziecięcej leczone są między innymi przepukliny pachwinowe, wodniaki jąder, żylaki powrózka nasiennego oraz stulejka. W zależności od rozpoznania leczenie może polegać na obserwacji i regularnych kontrolach albo na wykonaniu zabiegu operacyjnego.

Celem leczenia chirurgicznego jest nie tylko usunięcie przyczyny dolegliwości, ale również zapewnienie prawidłowego rozwoju dziecka, ograniczenie ryzyka powikłań oraz możliwie szybki powrót do codziennej aktywności.

Operacja stulejki u dziecka

Czym jest stulejka?

Stulejka to stan, w którym napletek jest zbyt wąski, aby można było swobodnie odprowadzić go za żołądź prącia. U małych chłopców brak możliwości odprowadzenia napletka może być zjawiskiem fizjologicznym i wraz z rozwojem może samoistnie ustąpić. Problem pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy zwężenie napletka powoduje dolegliwości lub jest związane ze zmianami bliznowatymi.

Objawami, które mogą wskazywać na problem wymagający konsultacji, są między innymi:

• ból lub dyskomfort,
•  zaczerwienienie i obrzęk,
• trudności podczas oddawania moczu,
• pęknięcia i bliznowacenie napletka,
• nawracające infekcje, stany zapalne.

Kiedy potrzebna jest operacja stulejki?

Nie każda stulejka wymaga zabiegu chirurgicznego. W zależności od wieku dziecka, objawów i przyczyny zwężenia lekarz może zalecić obserwację lub leczenie zachowawcze, między innymi miejscowe leczenie farmakologiczne. Operację rozważa się przede wszystkim w przypadku objawowej lub patologicznej stulejki, zwłaszcza gdy występują bliznowacenie, nawracające zapalenia, istotne problemy z oddawaniem moczu lub brak poprawy po leczeniu zachowawczym.

Przepuklina pachwinowa u dziecka

Czym jest przepuklina pachwinowa?

Przepuklina pachwinowa u dziecka powstaje, gdy przez kanał pachwinowy przedostają się struktury znajdujące się w jamie brzusznej. U dzieci najczęściej ma ona charakter wrodzony i jest związana z utrzymującą się drożnością wyrostka pochwowego otrzewnej.

Przepuklina może być widoczna jako uwypuklenie w pachwinie lub mosznie u chłopca, które może zwiększać się podczas płaczu, kaszlu, wysiłku lub parcia. Niekiedy uwypuklenie pojawia się okresowo i samo znika.

Objawy wymagające konsultacji:

• bolesne uwypuklenie w pachwinie,
• powiększający się obrzęk,
• zaczerwienienie skóry,
• twarde uwypuklenie,
• ból brzucha,
• wymioty,
• pogorszenie ogólnego stanu dziecka.

Celem operacji jest zamknięcie nieprawidłowego połączenia między jamą brzuszną a kanałem pachwinowym. U dzieci zabieg polega przede wszystkim na preparowaniu i zamknięciu drożnego wyrostka pochwowego otrzewnej. W zależności od wieku dziecka oraz rodzaju przepukliny operacja może być wykonana metodą klasyczną lub laparoskopową.

Wodniak jądra u dziecka

Czym jest wodniak jądra?

Wodniak jądra to nagromadzenie płynu w obrębie osłonek jądra. U dzieci często ma on charakter wrodzony i jest związany z niepełnym zamknięciem połączenia pomiędzy jamą brzuszną a moszną.

Operację rozważa się między innymi w przypadku:

• utrzymywania się wodniaka,
• powiększania się moszny,
• podejrzenia współistniejącej przepukliny pachwinowej,
• podejrzenia innej patologii jądra,
• dużego lub napiętego wodniaka,
• wodniaka powodującego istotne dolegliwości lub dyskomfort.

Na czym polega operacja wodniaka jądra?

U dzieci zabieg zazwyczaj wykonywany jest z dostępu pachwinowego. Chirurg identyfikuje drożny wyrostek pochwowy otrzewnej i zamyka go, zapobiegając dalszemu przedostawaniu się płynu do moszny. W określonych przypadkach stosuje się również inne techniki, zależnie od rodzaju wodniaka.

Żylaki powrózka nasiennego u dziecka i nastolatka

Czym są żylaki powrózka nasiennego?

Żylaki powrózka nasiennego to nieprawidłowe poszerzenie żył tworzących splot wiciowaty powrózka nasiennego. Schorzenie najczęściej występuje po lewej stronie i częściej ujawnia się w okresie dojrzewania.

Żylaki powrózka nasiennego mogą nie powodować żadnych objawów i zostać wykryte podczas rutynowego badania. U części pacjentów mogą jednak prowadzić do asymetrii wielkości jąder lub powodować ból i uczucie ciężaru w mosznie.

W określonych sytuacjach operację można również rozważyć w przypadku:

• dolegliwości bólowych,
• obustronnych wyczuwalnych żylaków,
• współistniejących nieprawidłowości drugiego jądra.

Operatorzy:

lek. med. Jacek Olejniczak
dr n. med. Michał Grzeszczak
lek. med Jacek Waligóra
dr n. med. Aleksander Zieliński
lek. med. Jacek Hołderny
lek.med. Paweł Sobański
dr hab. n. med. Przemysław Pyda
dr n. med. Tomasz Wierzbicki

Chirurgia naczyniowa, którą zajmujemy się w MedPolonia Grupa LUX MED, to dziedzina medycyny obejmująca diagnostykę i leczenie schorzeń naczyń krwionośnych. Oferujemy szeroki zakres zabiegów z tej specjalizacji. Metody VENASEAL i VENEFIT umożliwiają nam terapię różnych schorzeń. 

Mamy podpisany kontrakt z NFZ, co umożliwia Pacjentom korzystanie z refundowanych operacji.

• żylaki kończyn dolnych (operacja metodą klasyczną w znieczuleniu ogólnym);
• VENASEAL (metoda klejenia żył);
• VENEFIT (metoda usuwania falą radiową).
  

Czym są żylaki kończyn dolnych?

Żylaki kończyn dolnych to powszechny problem zdrowotny, który dotyka wielu osób. Objawiają się one poszerzonymi, skręconymi żyłami, które mogą powodować ból, obrzęki oraz uczucie ciężkości w nogach. Nieleczone żylaki prowadzą często do poważniejszych komplikacji, takich jak zakrzepica czy owrzodzenia.

W ramach chirurgii naczyniowej w MedPolonia Grupa LUX MED w Poznaniu oferujemy kompleksową diagnostykę i odpowiednio dobrane do danego przypadku Pacjenta metody leczenia żylaków kończyn dolnych. Stosując minimalnie inwazyjne procedury, pomagamy poprawić stan zdrowia Pacjentów oraz komfort ich życia.

Na czym polega leczenie żylaków kończyn dolnych?

Leczenie żylaków kończyn dolnych w MedPolonia Grupa LUX MED w Poznaniu obejmuje zarówno tradycyjne metody chirurgiczne, jak i mniej inwazyjne techniki. Klasyczna operacja żylaków w znieczuleniu ogólnym polega na usunięciu uszkodzonych żył, co przynosi ulgę Pacjentom w zaawansowanych stadiach choroby.

Metoda VENASEAL polega na klejeniu żył za pomocą specjalnego kleju medycznego, co pozwala na szybki powrót do codziennych aktywności bez konieczności długotrwałej rehabilitacji. Z kolei metoda VENEFIT wykorzystuje fale radiowe do zamykania chorych żył. Wszystkie zabiegi są u nas przeprowadzane przez doświadczonych specjalistów chirurgii naczyniowej, którzy dbają o to, aby zapewnić wszystkim Pacjentom również kompleksową opiekę medyczną po wykonanych procedurach zabiegowych.

Oferujemy również konsultacje flebologiczne, podczas których lekarz ocenia stan żył i wykonuje USG Doppler – badanie przepływu krwi w naczyniach. Regularne kontrole i monitoring stanu zdrowia pozwalają na wczesne wykrycie ewentualnych problemów żylnych oraz wdrożenie odpowiednich działań zapobiegających rozwojowi chorób.

MedPolonia Grupa LUX MED oferuje kompleksową opiekę z zakresu neurochirurgii, obejmującą diagnostykę oraz nowoczesne leczenie chorób układu nerwowego. Zapewniamy pacjentom dostęp do doświadczonego zespołu neurochirurgów oraz nowoczesnych metod terapeutycznych, opartych na aktualnych standardach medycznych.

Leczymy zarówno ostre stany wymagające pilnej interwencji neurochirurgicznej, jak i choroby przewlekłe wpływające na sprawność oraz jakość życia pacjentów. Każdy przypadek analizowany jest indywidualnie, co pozwala na dobór najskuteczniejszej i bezpiecznej metody leczenia.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• kriolezja kręgosłupa

Jest to nowoczesna metoda leczenia bólu polegającą na precyzyjnym zamrażaniu wybranych nerwów odpowiedzialnych za ból. Kriolezja jest szczególnie skuteczna w leczeniu przewlekłych dolegliwości bólowych stawów. Zabieg jest małoinwazyjny, wymaga krótkiego okresu rekonwalescencji i może być alternatywą dla tradycyjnych metod leczenia.

Zobacz, jak wygląda zabieg - obejrzyj krótki film

• microdyscektomia (dyskopatia) odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa

Ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa to jedna z najczęstszych dolegliwości związanych z siedzącym trybem życia. Gdy leczenie zachowawcze i rehabilitacja nie przynoszą efektów, a przepuklina krążka międzykręgowego uciska struktury nerwowe, skutecznym rozwiązaniem może być mikrodiscektomia.

• stabilizacja kręgosłupa

To nowoczesny zabieg wykonywany w ramach specjalistycznej neurochirurgii kręgosłupa. Procedura stosowana jest w leczeniu niestabilności kręgosłupa, zmian zwyrodnieniowych, urazów oraz zaawansowanej dyskopatii, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów.

• stenoza kanału kręgowego

Odbarczenie kanału kręgowego w Poznaniu to zabieg neurochirurgiczny wykonywany w MedPolonia Grupa LUX MED w Poznaniu u pacjentów z objawami ucisku na struktury nerwowe kręgosłupa. Procedura stosowana jest m.in. w przypadku zwężenia kanału kręgowego, zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłych dolegliwości bólowych.

Zabieg przeprowadzają doświadczeni specjaliści neurochirurgii kręgosłupa w Poznaniu, z wykorzystaniem nowoczesnych technik operacyjnych. Celem leczenia jest zmniejszenie bólu, poprawa funkcji neurologicznych oraz zwiększenie komfortu codziennego życia pacjenta.

Operatorzy:

dr Leo Kundzicz

dr Maciej Osmański

dr Krzysztof Lekan

dr Wojciech Orczyk

dr n. med. Michał Wieloch

dr hab. n. med Jarosław Andrychowski

Kriolezja kręgosłupa i stawów to małoinwazyjna metoda leczenia przewlekłego bólu, stosowana u pacjentów, u których leczenie farmakologiczne oraz rehabilitacja nie przynoszą oczekiwanych efektów. Zabieg polega na czasowym wyłączeniu przewodzenia bodźców bólowych poprzez kontrolowane schłodzenie wybranych nerwów za pomocą specjalistycznej sondy. Dzięki temu możliwe jest skuteczne zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawa komfortu życia i sprawności ruchowej.

Kriolezja znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu bólu kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, a także bólu dużych stawów, takich jak staw kolanowy, biodrowy, barkowy czy krzyżowo-biodrowy. Zabieg wykonywany jest pod kontrolą aparatury obrazowej, co pozwala na precyzyjne dotarcie do struktur odpowiedzialnych za powstawanie bólu. Procedura przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym i zazwyczaj nie wymaga hospitalizacji. Po krótkiej obserwacji pacjent może wrócić do domu i stopniowo powrócić do codziennej aktywności. Efekt przeciwbólowy utrzymuje się przez wiele miesięcy, a w razie potrzeby zabieg może zostać powtórzony.

Wskazania do kriolezji:
– przewlekły ból kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego,
– zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa,
– ból stawów kolanowych, biodrowych i barkowych,
– zespół stawów międzywyrostkowych,
– ból stawu krzyżowo-biodrowego,
– przewlekły ból po urazach lub zabiegach ortopedycznych,
– nieskuteczność leczenia zachowawczego.

Korzyści zabiegu:
– małoinwazyjna i bezpieczna procedura,
– wykonanie w znieczuleniu miejscowym,
– brak konieczności długiej hospitalizacji.

Szpital MedPolonia Grupa LUX MED oferuje kompleksowe leczenie ortopedyczne dla dorosłych, oparte na nowoczesnych metodach diagnostyki i terapii oraz aktualnych osiągnięciach medycyny. Specjalizujemy się w diagnostyce i leczeniu schorzeń układu kostno-stawowego, zarówno w ostrych stanach wymagających pilnej interwencji, jak i w chorobach przewlekłych wpływających na komfort życia pacjentów.

Zespół doświadczonych ortopedów zapewnia indywidualne podejście oraz dobór optymalnej metody leczenia - zachowawczej lub operacyjnej.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• kriolezja stawów
  
  Jest to nowoczesna metoda leczenia bólu polegającą na precyzyjnym zamrażaniu wybranych nerwów odpowiedzialnych za ból. Kriolezja jest szczególnie skuteczna w leczeniu przewlekłych dolegliwości bólowych stawów. Zabieg jest małoinwazyjny, wymaga krótkiego okresu rekonwalescencji i może być alternatywą dla tradycyjnych metod leczenia.
  
  Zobacz, jak wygląda zabieg - obejrzyj krótki film
• artroskopia operacyjna stawu kolanowego
  
  Artroskopia operacyjna stawu kolanowego to małoinwazyjny zabieg ortopedyczny, który umożliwia dokładną ocenę wnętrza stawu oraz jednoczesne leczenie niektórych jego uszkodzeń. Zabieg wykonywany jest przez niewielkie nacięcia skóry, przez które do stawu wprowadzana jest kamera (artroskop) oraz specjalistyczne narzędzia chirurgiczne.
  
  W zależności od rozpoznania podczas artroskopii lekarz może m.in. opracować lub zszyć uszkodzoną łąkotkę, usunąć uszkodzone fragmenty tkanek, opracować uszkodzoną chrząstkę lub wykonać inne procedury wewnątrzstawowe.
  
  Wskazania do artroskopii kolana
  Artroskopia operacyjna stawu kolanowego może być wskazana w przypadku różnych urazów i chorób struktur wewnątrzstawowych.
  
  Do najczęstszych wskazań należą:
  – uszkodzenia i pęknięcia łąkotek,
  – urazy chrząstki stawowej,
  – obecność wolnych ciał w stawie,
  – uszkodzenia więzadeł kolana, w tym więzadła krzyżowego przedniego (ACL),
  – niektóre zmiany pourazowe i przeciążeniowe,
  – przerost lub uszkodzenie błony maziowej,
  – dolegliwości powodujące blokowanie lub przeskakiwanie kolana,
  – przewlekły ból i ograniczenie funkcji kolana, jeśli przyczyną jest zmiana możliwa do leczenia artroskopowego.
  
  Rekonwalescencja po artroskopii kolana
  Czas rekonwalescencji po artroskopii kolana jest indywidualny i zależy od rodzaju wykonanego zabiegu. Inaczej przebiega powrót do sprawności po częściowym usunięciu uszkodzonego fragmentu łąkotki, a inaczej po jej zszyciu czy rekonstrukcji więzadła.
  
  Po prostych zabiegach artroskopowych pacjent często może wrócić do domu tego samego dnia.
  
  W pierwszych dniach po zabiegu mogą występować:
  – ból i tkliwość kolana,
  – obrzęk,
  – ograniczenie zakresu ruchu,
  – niewielkie zasinienie w okolicy operowanego stawu,
  – trudności w pełnym obciążaniu kończyny.
  
  W zależności od rodzaju operacji lekarz może zalecić czasowe korzystanie z kul ortopedycznych, ortezy oraz ograniczenie obciążania operowanej kończyny.
  
  Rehabilitacja jest ważnym elementem powrotu do sprawności. Ćwiczenia dobierane są do rodzaju wykonanego zabiegu i powinny być prowadzone zgodnie z zaleceniami ortopedy i fizjoterapeuty.
  
  W przypadku szycia łąkotki lub rekonstrukcji więzadła powrót do pełnej aktywności może trwać znacznie dłużej niż po prostym zabiegu na łąkotce. Przykładowo, po operacji łąkotki powrót do sportu może zajmować kilka miesięcy, a dokładny termin zależy od zakresu zabiegu i postępów rehabilitacji.
  
  Zalecenia po artroskopii stawu kolanowego
  
  Po zabiegu należy przestrzegać indywidualnych zaleceń otrzymanych od lekarza.
  
  Najczęściej obejmują one:
  – odpoczynek i ograniczenie nadmiernego obciążania kolana w pierwszych dniach,
  – stosowanie kul ortopedycznych, jeśli zostały zalecone,
  – regularne wykonywanie zaleconych ćwiczeń rehabilitacyjnych,
  – stopniowe zwiększanie zakresu ruchu i aktywności,
  – kontrolowanie obrzęku kolana,
  – przyjmowanie zaleconych leków zgodnie z instrukcją lekarza,
  – dbanie o ranę pooperacyjną i opatrunek,
  – zgłoszenie się na wyznaczoną wizytę kontrolną,
  – unikanie sportu, biegania, skakania i innych intensywnych aktywności do czasu uzyskania zgody lekarza.
• rekonstrukcja stożka rotatorów metodą artroskopową lub otwartą
  
  Rekonstrukcja stożka rotatorów to zabieg operacyjny mający na celu naprawę uszkodzonych ścięgien stożka rotatorów i ich ponowne przymocowanie do kości ramiennej. Operację można wykonać metodą artroskopową, przez niewielkie nacięcia z wykorzystaniem kamery, lub w wybranych przypadkach metodą otwartą. Wybór techniki zależy m.in. od rodzaju, wielkości i lokalizacji uszkodzenia oraz jakości tkanek.
  
  Celem zabiegu jest przede wszystkim zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa funkcji barku oraz odzyskanie możliwie najlepszej siły i zakresu ruchu.
  
  Wskazania do rekonstrukcji stożka rotatorów
  Operacja może być rozważana u pacjentów z uszkodzeniem stożka rotatorów, szczególnie gdy leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanej poprawy lub gdy uszkodzenie ma charakter wymagający naprawy chirurgicznej.
  
  Do najczęstszych wskazań należą:
  – całkowite lub rozległe uszkodzenie ścięgna stożka rotatorów,
  – objawowe uszkodzenie stożka rotatorów po urazie,
  – przewlekły ból barku utrzymujący się pomimo leczenia zachowawczego,
  – wyraźne osłabienie siły kończyny i trudności w unoszeniu ręki,
  – ograniczenie funkcji barku utrudniające wykonywanie codziennych czynności,
  – uszkodzenia u osób aktywnych fizycznie i wykonujących pracę wymagającą unoszenia kończyny,
  – brak satysfakcjonującej poprawy po odpowiednio prowadzonej fizjoterapii i innych metodach leczenia.
  
  Ostateczna kwalifikacja do operacji wymaga badania ortopedycznego oraz oceny badań obrazowych, najczęściej rezonansu magnetycznego lub USG. Znaczenie mają również wiek stawu pacjenta, czas trwania objawów, wielkość i charakter uszkodzenia oraz jakość ścięgien.
  
  Jak wygląda rekonstrukcja stożka rotatorów?
  Podczas zabiegu uszkodzone ścięgno jest przygotowywane, a następnie przymocowywane do kości ramiennej za pomocą specjalnych szwów i kotwic. W zależności od sytuacji klinicznej operacja może zostać wykonana techniką artroskopową lub otwartą.
  
  Metoda artroskopowa pozwala przeprowadzić zabieg przez niewielkie nacięcia skóry. W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie dodatkowych procedur, np. związanych z innymi strukturami barku.
  
  Rekonwalescencja po rekonstrukcji stożka rotatorów
  Powrót do sprawności po rekonstrukcji stożka rotatorów jest procesem stopniowym i trwa kilka miesięcy. Ścięgno potrzebuje czasu, aby ponownie zrosnąć się z kością, dlatego w początkowym okresie najważniejsza jest ochrona miejsca naprawy.
  
  Bezpośrednio po operacji kończyna jest zwykle umieszczana w ortezie lub temblaku, który ogranicza ruchy mogące przeciążać naprawione ścięgna. Czas stosowania unieruchomienia zależy od wielkości i rodzaju uszkodzenia oraz zastosowanej techniki operacyjnej.
  
  Rehabilitacja jest prowadzona etapami. Początkowo koncentruje się przede wszystkim na ochronie rekonstrukcji, zmniejszeniu bólu i obrzęku oraz utrzymaniu ruchomości dłoni, nadgarstka i łokcia. Następnie stopniowo wprowadza się ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, a w kolejnych etapach ćwiczenia aktywne i wzmacniające.
  
  Tempo rehabilitacji jest zawsze indywidualne. Przy większych lub złożonych uszkodzeniach proces może przebiegać wolniej i wymagać bardziej zachowawnego postępowania.
• endoprotezoplastyka stawu kolanowego i biodrowego
  
  Endoprotezoplastyka stawu biodrowego polega na zastąpieniu zniszczonych elementów stawu sztucznymi komponentami. Uszkodzona głowa kości udowej jest zastępowana elementem trzpieniowym z głową endoprotezy, natomiast panewka zostaje zastąpiona odpowiednim komponentem panewkowym.
  
  Zabieg ma na celu przede wszystkim zmniejszenie bólu oraz poprawę chodzenia, ruchomości i codziennego funkcjonowania.
  
  Rekonwalescencja po endoprotezoplastyce
  Rekonwalescencja rozpoczyna się już w pierwszej dobie po operacji. Wczesne uruchamianie i rozpoczęcie chodzenia, odpowiednio do stanu pacjenta i rodzaju zabiegu, jest ważnym elementem powrotu do sprawności oraz pomaga ograniczać ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.
  
  Początkowo pacjent korzysta zazwyczaj z kul ortopedycznych lub balkonika. Fizjoterapeuta uczy prawidłowego chodzenia, wstawania, siadania oraz wykonywania podstawowych ćwiczeń.
  
  W kolejnych tygodniach stopniowo zwiększa się zakres ruchu i obciążenie operowanej kończyny. Program rehabilitacji jest dostosowany do rodzaju wszczepionej endoprotezy, stanu pacjenta oraz jego postępów.
  
  Powrót do większości podstawowych czynności dnia codziennego następuje stopniowo w ciągu kolejnych tygodni, natomiast pełna rekonwalescencja może trwać kilka miesięcy.
  
  Po endoprotezoplastyce kolana szczególnie istotne jest odzyskanie odpowiedniego zakresu ruchu i wzmocnienie mięśni kończyny. Po endoprotezoplastyce biodra rehabilitacja koncentruje się m.in. na poprawie chodu, ruchomości i sile mięśni stabilizujących staw.
  
  Aktywność po wszczepieniu endoprotezy
  Po zakończeniu początkowego okresu rehabilitacji zalecane są przede wszystkim aktywności o niewielkim obciążeniu stawu, takie jak chodzenie, ćwiczenia wzmacniające, jazda na rowerze stacjonarnym czy pływanie, jeśli lekarz dopuści je na danym etapie rekonwalescencji.
  
  Powrót do prowadzenia samochodu, pracy oraz bardziej wymagających aktywności powinien być ustalony indywidualnie. Zależy między innymi od rodzaju zabiegu, strony operowanej, sprawności pacjenta oraz charakteru wykonywanej pracy.
• rekonstrukcja więzadła krzyżowego ACL/PCL (autogenna lub syntetyczna)
  
  to zabieg operacyjny mający na celu przywrócenie stabilności stawu kolanowego po uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego (ACL) lub tylnego (PCL). Najczęściej zabieg wykonywany jest metodą artroskopową, z wykorzystaniem przeszczepu ścięgna, który zastępuje uszkodzone więzadło.
  
  Więzadła ACL i PCL odpowiadają za stabilizację kolana i kontrolują przede wszystkim jego ruchy w płaszczyźnie przód–tył. Ostateczny sposób leczenia zależy od rodzaju urazu, stopnia niestabilności kolana, wieku i aktywności pacjenta oraz obecności dodatkowych uszkodzeń, np. łąkotek lub chrząstki.
  
  Najczęstsze wskazania obejmują:
  – całkowite zerwanie więzadła ACL lub PCL,
  – istotną niestabilność stawu kolanowego,
  – nawracające uczucie „uciekania” lub przeskakiwania kolana,
  – uraz więzadła u osób aktywnych fizycznie lub uprawiających sport,
  – chęć powrotu do aktywności wymagających gwałtownych zmian kierunku i obciążania kolana,
  – jednoczesne uszkodzenie innych struktur kolana, np. łąkotki lub innych więzadeł,
  – przewlekłą niestabilność po przebytym urazie,
  – niewystarczającą poprawę po leczeniu zachowawczym i rehabilitacji.
  
  W przypadku ACL decyzja o operacji jest indywidualna. Uwzględnia się m.in. aktywność pacjenta, stopień niestabilności, dodatkowe uszkodzenia oraz jego oczekiwania dotyczące powrotu do sportu i codziennego funkcjonowania.
  
  Jak przebiega rekonstrukcja więzadła?
  Zabieg najczęściej wykonywany jest artroskopowo. Przez niewielkie nacięcia wprowadza się kamerę i specjalistyczne narzędzia. W razie potrzeby podczas tej samej operacji można również leczyć współistniejące uszkodzenia, np. łąkotki lub chrząstki.
  
  Po rekonstrukcji konieczna jest odpowiednio zaplanowana rehabilitacja, której celem jest odzyskanie zakresu ruchu, siły mięśniowej, stabilności i prawidłowej kontroli operowanej kończyny.
  
  Rekonwalescencja po rekonstrukcji ACL/PCL
  Rekonwalescencja po rekonstrukcji więzadła krzyżowego jest procesem wieloetapowym i trwa kilka miesięcy. Tempo powrotu do sprawności zależy od rodzaju wykonanego zabiegu, zastosowanego przeszczepu, dodatkowych uszkodzeń oraz indywidualnego przebiegu rehabilitacji.
  
  W pierwszym okresie po operacji najważniejsze jest:
  – zmniejszenie bólu i obrzęku,
  – odzyskanie możliwie pełnego wyprostu kolana,
  – stopniowe przywracanie zakresu ruchu,
  – aktywacja i wzmacnianie mięśni kończyny,
  – nauka prawidłowego chodu.
  
  W zależności od zakresu operacji pacjent może przez kilka tygodni korzystać z kul ortopedycznych. Stopień obciążania kończyny ustala lekarz i fizjoterapeuta. W przypadku rekonstrukcji ACL wiele osób może stopniowo obciążać operowaną kończynę, natomiast dodatkowe zabiegi, np. szycie łąkotki, mogą wymagać ograniczenia obciążania.
  
  Zalecenia po rekonstrukcji więzadła krzyżowego
  Po zabiegu należy ściśle przestrzegać zaleceń operatora oraz fizjoterapeuty.
  
  W szczególności zaleca się:
  – korzystanie z kul ortopedycznych zgodnie z zaleceniami,
  – stosowanie ortezy, jeśli została zalecona,
  – regularne wykonywanie ćwiczeń rehabilitacyjnych,
  – stopniowe zwiększanie zakresu ruchu i obciążenia kończyny,
  – kontrolowanie obrzęku kolana,
  – unikanie gwałtownych skrętów i zmian kierunku,
  – unikanie biegania, skakania i sportów kontaktowych do czasu uzyskania zgody lekarza,
  – przyjmowanie zaleconych leków,
  – dbanie o rany pooperacyjne,
  – odbywanie wizyt kontrolnych zgodnie z ustalonym harmonogramem.
  
  Nie należy samodzielnie przyspieszać rehabilitacji ani wracać do sportu wyłącznie dlatego, że kolano zaczęło funkcjonować bez bólu. Przeszczep potrzebuje czasu na proces gojenia i przebudowy, a zbyt wczesne przeciążenie może zwiększać ryzyko niepowodzenia leczenia.
• ganglion
  
  Operacyjne usunięcie ganglionu polega na wycięciu torbieli galaretowatej (ganglionu) wraz z jego torebką i szypułą, co zmniejsza ryzyko nawrotu. Zabieg wykonuje się zwykle w znieczuleniu miejscowym lub regionalnym i jest zazwyczaj ambulatoryjny. Operację przeprowadza się metodą klasyczną (otwartą) lub artroskopową, a po zabiegu pacjent może odczuwać tkliwość lub obrzęk.
  
  Wskazania do usunięcia ganglionu
  Nie każdy ganglion wymaga leczenia operacyjnego. Zabieg rozważa się przede wszystkim w przypadku zmian powodujących dolegliwości lub utrudniających codzienne funkcjonowanie.
  
  Najczęstsze wskazania do operacyjnego usunięcia ganglionu obejmują:
  – przewlekły lub nasilający się ból w miejscu występowania ganglionu,
  – ograniczenie ruchomości stawu,
  – ucisk lub dyskomfort podczas pracy i aktywności fizycznej,
  – ucisk na nerw powodujący drętwienie, mrowienie lub inne zaburzenia czucia,
  – duży rozmiar lub stopniowe powiększanie się zmiany,
  – nawracający ganglion po wcześniejszym leczeniu,
  – brak poprawy po leczeniu zachowawczym lub aspiracji,
  – istotne ograniczenie funkcji kończyny.
  
  W przypadku ganglionu nadgarstka decyzja o operacji powinna uwzględniać również jego dokładną lokalizację i relację do nerwów, naczyń oraz innych struktur anatomicznych.
  
  Jak wygląda operacyjne usunięcie ganglionu?
  Zabieg polega na chirurgicznym wycięciu ganglionu, często wraz z jego połączeniem ze stawem lub pochewką ścięgna. Ma to na celu ograniczenie ryzyka ponownego powstania zmiany.
  
  W zależności od lokalizacji i rodzaju ganglionu zabieg może zostać wykonany metodą klasyczną lub artroskopowo.
  
  Rekonwalescencja po usunięciu ganglionu
  Rekonwalescencja zależy przede wszystkim od lokalizacji ganglionu, wielkości zmiany i zakresu przeprowadzonego zabiegu.
  
  Po operacji może wystąpić:
  – ból i tkliwość w miejscu zabiegu,
  – niewielki obrzęk,
  – zasinienie,
  – ograniczenie ruchomości w operowanej okolicy.
  
  Przez pierwsze dni należy oszczędzać operowaną kończynę i unikać czynności powodujących ból lub nadmierne napięcie w okolicy rany.
  
  W przypadku ganglionu nadgarstka lub dłoni ważne jest stopniowe przywracanie ruchomości palców i nadgarstka zgodnie z zaleceniami lekarza. W niektórych przypadkach może być wskazana fizjoterapia.
  
  W przypadku ganglionu nadgarstka lub dłoni zbyt szybki powrót do intensywnego obciążania może nasilać dolegliwości i opóźniać gojenie.
  
  Powrót do codziennej aktywności
  Powrót do pracy i aktywności fizycznej zależy od rodzaju wykonywanej pracy oraz lokalizacji ganglionu. Osoba wykonująca pracę biurową może zazwyczaj wrócić do części obowiązków szybciej niż pacjent wykonujący pracę fizyczną wymagającą dźwigania lub powtarzalnych ruchów operowanej kończyny.
  
  Do intensywnego wysiłku, sportu i większych obciążeń należy wrócić dopiero po uzyskaniu zgody lekarza.
• cieśń nadgarstka
  
  Operacja cieśni nadgarstka polega na przecięciu więzadła poprzecznego nadgarstka, aby zmniejszyć ucisk na nerw pośrodkowy. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub regionalnym, metodą klasyczną (otwartą) lub endoskopową. Po operacji pacjent zazwyczaj wraca do domu tego samego dnia, a szwy są usuwane po około 10 dniach.
  
  Wskazania do operacyjnego leczenia cieśni nadgarstka
  Operację rozważa się przede wszystkim w przypadku zaawansowanego lub utrzymującego się zespołu cieśni nadgarstka.
  
  Najczęstsze wskazania obejmują:
  – utrzymujące się drętwienie i mrowienie dłoni oraz palców,
  – nasilający się lub przewlekły ból nadgarstka i dłoni,
  – objawy występujące również w ciągu dnia, utrudniające wykonywanie codziennych czynności,
  – częste wybudzanie w nocy z powodu drętwienia lub bólu,
  – osłabienie siły chwytu,
  – wypadanie przedmiotów z ręki,
  – zanik mięśni kłębu kciuka,
  – nieprawidłowe wyniki badania przewodnictwa nerwowego/EMG,
  – brak wystarczającej poprawy po leczeniu zachowawczym.
  
  W przypadku znacznego uszkodzenia nerwu pośrodkowego operację można rozważyć również w celu zapobiegania dalszemu pogorszeniu jego funkcji.
  
  Jak wygląda operacja cieśni nadgarstka?
  Zabieg polega na uwolnieniu nerwu pośrodkowego poprzez przecięcie więzadła poprzecznego nadgarstka, które tworzy sklepienie kanału nadgarstka.
  
  Operacja może być wykonana metodą klasyczną, z niewielkiego nacięcia w okolicy nadgarstka, lub techniką endoskopową. Wybór metody zależy od indywidualnej sytuacji pacjenta i doświadczenia operatora.
  
  Celem zabiegu jest zmniejszenie ucisku na nerw i zahamowanie dalszego jego uszkodzenia. Poprawa czucia i siły może następować stopniowo, szczególnie jeżeli ucisk na nerw trwał długo lub przed operacją występował jego znaczny ubytek funkcji.
  
  Rekonwalescencja po operacji cieśni nadgarstka
  Okres rekonwalescencji jest zazwyczaj stosunkowo krótki, jednak pełny powrót funkcji dłoni może potrwać dłużej.
  
  W pierwszych dniach po zabiegu może wystąpić:
  – ból i tkliwość w miejscu operacji,
  – obrzęk dłoni lub nadgarstka,
  – przejściowe ograniczenie ruchów,
  – nadwrażliwość blizny,
  – osłabienie siły chwytu.
• paluch koślawy
  
  Operacja palucha koślawego (haluksa) polega zazwyczaj na osteotomii (przecięciu kości, najczęściej pierwszej kości śródstopia) i jej stabilizacji w prawidłowej pozycji, co przywraca właściwy kształt palucha. Wybór metody zależy od stopnia deformacji i może obejmować również manipulację tkankami miękkimi, a do stabilizacji używa się śrub, płytek lub drutów. Zabieg zazwyczaj przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym.
  
  Wskazania do operacji palucha koślawego
  Samo występowanie deformacji nie zawsze jest wskazaniem do zabiegu. Głównym wskazaniem do operacji są dolegliwości bólowe i ograniczenie funkcji stopy, szczególnie gdy leczenie zachowawcze nie przynosi wystarczającej poprawy.
  
  Operację można rozważyć w przypadku:
  – przewlekłego bólu w okolicy palucha i pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego,
  – trudności w chodzeniu,
  – problemów z noszeniem standardowego obuwia,
  – nawracających otarć i podrażnień skóry,
  – bolesnych modzeli i odcisków związanych z nieprawidłowym obciążeniem stopy,
  – postępującej deformacji palucha,
  – ograniczenia ruchomości stawu,
  – współistniejących deformacji pozostałych palców,
  – nieskuteczności leczenia zachowawczego.
  
  Przed zabiegiem wykonywane jest badanie ortopedyczne oraz najczęściej RTG stopy w odpowiednich projekcjach, które pozwala ocenić stopień deformacji i zaplanować rodzaj operacji.

przykurcz Dupuytrena

Operacja przykurczu Dupuytrena to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu lub przecięciu przerośniętej tkanki łącznej, która powoduje zgięcie palców. Chirurg wykonuje nacięcia dłoni i palców, usuwa pogrubiałe pasma, a następnie zakłada szwy i opatrunek. Procedura może obejmować różne techniki, od fasciotomii (przecięcia lub częściowego wycięcia tkanki) po dermofasciotomię (z wszczepieniem skóry), w zależności od zaawansowania choroby. 

Wskazania do leczenia operacyjnego przykurczu Dupuytrena
Nie każdy przykurcz Dupuytrena wymaga operacji. Zabieg rozważa się przede wszystkim wtedy, gdy deformacja utrudnia wyprost palca i ogranicza funkcję ręki.

Najczęstsze wskazania obejmują:
– postępujący przykurcz palców,
– znaczne ograniczenie możliwości wyprostowania palca,
– utrudnienia w wykonywaniu codziennych czynności,
– problemy z chwytaniem i trzymaniem przedmiotów,
– trudności z włożeniem dłoni do kieszeni lub założeniem rękawiczki,
– przykurcz obejmujący staw śródręczno-paliczkowy lub międzypaliczkowy,
– nasilanie się deformacji pomimo obserwacji lub wcześniejszego leczenia.

Kwalifikacja do zabiegu odbywa się na podstawie badania ręki i oceny stopnia przykurczu. Istotne jest również określenie, które struktury dłoni są zajęte przez proces chorobowy.

Rekonwalescencja po operacji przykurczu Dupuytrena
Rekonwalescencja po operacji przykurczu Dupuytrena wymaga czasu i systematycznego postępowania. W pierwszych dniach po zabiegu może występować ból, obrzęk, tkliwość oraz ograniczenie ruchomości palców.

Bardzo ważnym elementem leczenia jest odpowiednio prowadzona rehabilitacja dłoni. Jej celem jest utrzymanie uzyskanego podczas operacji zakresu ruchu, zmniejszenie sztywności oraz stopniowe przywracanie funkcji ręki.

W zależności od zakresu operacji lekarz lub terapeuta ręki może zalecić stosowanie indywidualnie dopasowanej ortezy, szczególnie w okresie pooperacyjnym.

Jak wygląda artroskopia barku?
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu dobranym indywidualnie do pacjenta. Przez niewielkie nacięcia chirurg wprowadza do stawu kamerę oraz narzędzia operacyjne. Obraz wnętrza barku jest wyświetlany na monitorze, dzięki czemu możliwa jest dokładna ocena jego struktur.

W zależności od rozpoznania podczas jednego zabiegu można wykonać kilka procedur, np. naprawę obrąbka, rekonstrukcję uszkodzonego ścięgna, usunięcie zmienionych tkanek czy opracowanie uszkodzonej chrząstki.

Rekonwalescencja po artroskopii barku
Czas rekonwalescencji zależy przede wszystkim od rodzaju i zakresu wykonanej procedury. Artroskopia diagnostyczna lub prosty zabieg na tkankach miękkich może wymagać krótszej rehabilitacji niż rekonstrukcja stożka rotatorów czy stabilizacja barku.

Po zabiegu mogą występować:
– ból i tkliwość barku,
– obrzęk,
– ograniczenie zakresu ruchu,
– osłabienie siły mięśniowej,
– przejściowy dyskomfort podczas wykonywania codziennych czynności.

W zależności od rodzaju operacji lekarz może zalecić stosowanie temblaka lub ortezy przez określony czas. Ma to na celu ochronę naprawionych struktur i zapewnienie im odpowiednich warunków do gojenia.

Zalecenia po artroskopii barku

Po zabiegu należy:
– stosować temblak lub ortezę zgodnie z zaleceniami lekarza,
– unikać gwałtownych ruchów operowaną ręką,
– nie podnosić ciężarów,
– nie wykonywać ruchów nad głową bez zgody lekarza lub fizjoterapeuty,
– dbać o ranę pooperacyjną i opatrunek,
– przyjmować zalecone leki,
– stosować zimne okłady zgodnie z instrukcją,
– wykonywać ćwiczenia zalecone przez fizjoterapeutę,
– stopniowo zwiększać zakres ruchu,
– przestrzegać terminów wizyt kontrolnych.

Nie należy samodzielnie przyspieszać rehabilitacji. W przypadku zabiegów naprawczych, takich jak rekonstrukcja stożka rotatorów czy stabilizacja barku, zbyt wczesne obciążanie może zagrozić procesowi gojenia.

Operatorzy:

dr n. med Piotr Krawczuk
dr Jarosław Czarnota
dr Marek Olek
dr n. med. Kacper Judka
dr Karol Zieliński
dr Tomasz Jaszczak
dr Rafał Miniach
dr n. med. Paweł Chodór
dr Piotr Noworolnik
dr Michał Maciejewski
dr Klaudiusz Kosowski
dr hab. n. med. Łukasz Łapaj

W MedPolonia Grupa LUX MED, podczas przygotowań do operacji dzieci, zwracamy szczególną uwagę na kompleksową ocenę stanu zdrowia małego Pacjenta. Obejmuje to dokładną diagnostykę, często z wykorzystaniem różnych technik obrazowania. Zespoły medyczne, składające się z doświadczonych chirurgów i anestezjologów dziecięcych, a także pielęgniarek, są przeszkolone w opiece nad najmłodszymi, co pozwala na stworzenie dla nich przyjaznego środowiska.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• artroskopia operacyjna stawu kolanowego oraz skokowego
  
  artroskopia kolana - pozwala na precyzyjną ocenę i leczenie uszkodzeń więzadeł, łąkotek, czy chrząstki. Dzięki obrazowi wyświetlanemu na monitorze może dokładnie ocenić stan wewnętrznych struktur stawu i w razie konieczności przeprowadzić stosowne zabiegi naprawcze
  artroskopia stawu skokowego - najczęściej poddawani są jej pacjenci, którzy doświadczyli urazu, w wyniku którego doszło do uszkodzenia chrząstki, więzadeł i kości, lub u których występują: wyrośla kostne śródstawowe, ciała wolne w stawie, ewentualnie zrosty tkankowe upośledzające biomechanikę stopy.  
• artroskopia operacyjna stawu skokowo - goleniowego
  
  Artroskopia operacyjna stawu skokowo-goleniowego to nowoczesny, małoinwazyjny zabieg ortopedyczny, który umożliwia jednoczesną diagnostykę i leczenie schorzeń oraz urazów stawu skokowego.
  
  Operacja wykonywana jest z wykorzystaniem artroskopu – niewielkiej kamery wprowadzanej do wnętrza stawu przez małe nacięcia skóry. Dzięki temu możliwe jest precyzyjne usunięcie uszkodzonych tkanek oraz naprawa struktur stawowych przy minimalnym uszkodzeniu otaczających tkanek.
  
  Artroskopia stawu skokowego znajduje zastosowanie w leczeniu przewlekłego bólu, uszkodzeń chrząstki stawowej, konfliktu przedniego lub tylnego stawu skokowego, ciał wolnych oraz zmian pourazowych. Małoinwazyjna technika zabiegowa pozwala ograniczyć ból pooperacyjny, skrócić czas hospitalizacji i przyspieszyć powrót do aktywności.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – przewlekły ból stawu skokowego,
  – uszkodzenia chrząstki stawowej,
  – niestabilność stawu skokowego,
  – konflikt stawu skokowego,
  – ciała wolne w stawie,
  – zmiany pourazowe i zwyrodnieniowe.
• artroskopia barku
  Artroskopia barku to nowoczesna metoda leczenia schorzeń i urazów stawu ramiennego. Operacja wykonywana jest z wykorzystaniem artroskopu – niewielkiej kamery wprowadzanej do wnętrza stawu przez małe nacięcia skóry. co pozwala na precyzyjną ocenę struktur stawu oraz wykonanie niezbędnych procedur naprawczych.
  
  Artroskopia barku stosowana jest między innymi w leczeniu uszkodzeń stożka rotatorów, niestabilności barku, uszkodzeń obrąbka stawowego, zmian zwyrodnieniowych oraz zespołu ciasnoty podbarkowej. Dzięki małoinwazyjnej technice zabieg wiąże się z mniejszym bólem pooperacyjnym oraz szybszym powrotem do sprawności.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – uszkodzenie stożka rotatorów,
  – niestabilność barku,
  – uszkodzenie obrąbka stawowego,
  – zespół ciasnoty podbarkowej,
  – przewlekły ból barku,
  – zmiany zwyrodnieniowe i pourazowe.
• traumatologia kończyny górnej i dolnej
  
  Traumatologia kończyny górnej i dolnej zajmuje się diagnostyką i leczeniem urazów, takich jak złamania, zwichnięcia i stłuczenia, które dotykają struktur szkieletu, stawów, mięśni i tkanek w obrębie rąk (od obręczy barkowej po palce) i nóg (od miednicy i biodra po stopy). Urazy te mogą obejmować różne rodzaje złamań, od prostych po skomplikowane, z przemieszczeniem lub bez, i dotyczą kości takich jak kość udowa, piszczelowa, strzałkowa, ramię, kość łokciowa, promieniowa, a także kości dłoni i stóp.
  
  Wskazania do konsultacji traumatologicznej
  
  Konsultacja traumatologiczna może być wskazana w przypadku:
  – złamań i podejrzenia złamania,
  – skręceń i zwichnięć stawów,
  – stłuczeń i urazów tkanek miękkich,
  – uszkodzeń więzadeł,
  – uszkodzeń ścięgien i mięśni,
  – urazów łąkotek i chrząstki stawowej,
  – niestabilności stawu po urazie,
  – ograniczenia ruchomości po kontuzji,
  – przewlekłego bólu będącego następstwem urazu,
  – powtarzających się urazów,
  – urazów sportowych,
  – powikłań i następstw przebytych urazów wymagających dalszego leczenia.
  
  Konwalescencja po urazach kończyn
  Czas powrotu do sprawności zależy od rodzaju urazu i zastosowanego leczenia. Po prostych urazach może trwać kilka tygodni, natomiast po złamaniach wymagających operacji, rekonstrukcjach więzadeł czy poważniejszych uszkodzeniach tkanek miękkich rehabilitacja może trwać kilka miesięcy.
  
  Rehabilitacja jest istotnym elementem leczenia. Odpowiednio dobrane ćwiczenia pomagają odzyskać zakres ruchu, siłę mięśni, stabilność oraz prawidłową funkcję kończyny.
  
  Rekonwalescencja po zabiegu
  Okres rekonwalescencji zależy od zakresu operacji. Po tonsillektomii powrót do pełnej sprawności zwykle trwa około 10–14 dni, natomiast po samej adenotomii rekonwalescencja jest zazwyczaj krótsza.
  
  Po zabiegu może wystąpić:
  – ból gardła, szczególnie podczas połykania,
  – ból promieniujący do uszu,
  – nieprzyjemny zapach z ust,
  – przejściowa zmiana głosu,
  – stan podgorączkowy,
  – zmniejszony apetyt,
  – uczucie suchości lub drapania w gardle,
  – osłabienie i większa potrzeba odpoczynku,
  – przejściowo zatkany nos,
  – wydzielina z nosa lub gardła z domieszką krwi.
• wady wrodzone
  
  Operatorzy:
  
  dr Michał Maciejewski

Szpital MedPolonia Grupa LUX MED świadczy medyczne usługi laryngologiczne, obejmujące zarówno rutynowe zabiegi, jak i bardziej skomplikowane operacje. Diagnozujemy i leczymy schorzenia uszu, nosa oraz gardła.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• usunięcie migdałków podniebiennych (tonsillektomia) i migdałka gardłowego
  (adenotomia) z ewentualnym drenażem uszu
  
  Usunięcie migdałków podniebiennych (tonsillektomia) oraz migdałka gardłowego (adenotomia) to jedne z najczęściej wykonywanych zabiegów w laryngologii dziecięcej i dorosłych. Operacje przeprowadza się w celu leczenia nawracających infekcji gardła, przerostu migdałków oraz zaburzeń oddychania.
  
  Przerost migdałka gardłowego może prowadzić do przewlekłej niedrożności nosa, oddychania przez usta, chrapania, bezdechów sennych oraz nawracających zapaleń uszu. W takich przypadkach, oprócz adenotomii, możliwe jest jednoczesne wykonanie drenażu uszu polegające na nacięciu błony bębenkowej i ewentualnym założeniu drenów wentylacyjnych. Zabieg ten pozwala na usunięcie płynu poprawia wentylację ucha środkowego, ogranicza gromadzenie się płynu i zmniejsza ryzyko kolejnych stanów zapalnych oraz pogorszenia słuchu.
  
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. W zależności od wskazań obejmuje usunięcie migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego lub obu struktur podczas jednej operacji. Zakres leczenia ustalany jest indywidualnie na podstawie badania laryngologicznego oraz wyników badań dodatkowych.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – nawracające anginy i przewlekłe zapalenie migdałków,
  – przerost migdałków podniebiennych,
  – przerost migdałka gardłowego (trzeciego migdałka),
  – chrapanie i obturacyjny bezdech senny,
  – przewlekła niedrożność nosa,
  – nawracające zapalenia ucha środkowego,
  – wysiękowe zapalenie ucha środkowego i pogorszenie słuchu.
  
  Zaleca się:
  – regularne picie płynów, najlepiej chłodnych lub letnich,
  – przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami lekarza,
  – spożywanie lekkich, miękkich pokarmów, które nie podrażniają gardła,
  – stopniowy powrót do normalnego sposobu odżywiania zgodnie z tolerancją,
  – odpoczynek i odpowiednią ilość snu,
  – unikanie intensywnego wysiłku fizycznego,
  – unikanie biegania, skakania i sportu przez okres wskazany przez lekarza,
  – unikanie bardzo gorących potraw i napojów,
  – unikanie ostrych, kwaśnych i mocno drażniących produktów, jeśli nasilają ból,
  – unikanie dymu tytoniowego i innych czynników podrażniających gardło.
  
  Na powierzchni po usuniętych migdałkach pojawia się biały lub żółtawy nalot. Jest to typowy element procesu gojenia i nie oznacza samo w sobie zakażenia.
  
• UPPP (Uvulopalatofaryngoplastyka) – operacyjne leczenie chrapania i obturacyjnego bezdechu sennego
  
  UPPP (uvulopalatofaryngoplastyka) to specjalistyczny zabieg laryngologiczny wykonywany w leczeniu przewlekłego chrapania oraz obturacyjnego bezdechu sennego. Operacja polega na usunięciu nadmiaru błony śluzowej i tkanek podniebienia miękkiego wraz z częścią języczka, a najczęściej także na jednoczesnym usunięciu migdałków podniebiennych (tonsillektomii). Celem zabiegu jest poszerzenie górnych dróg oddechowych oraz poprawa swobodnego przepływu powietrza podczas snu.
  
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym po wcześniejszej kwalifikacji laryngologicznej, a w przypadku podejrzenia obturacyjnego bezdechu sennego często poprzedzony jest badaniem snu (polisomnografią lub poligrafią). Zakres operacji dobierany jest indywidualnie do budowy anatomicznej oraz stopnia nasilenia dolegliwości.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – przewlekłe, nasilone chrapanie,
  – obturacyjny bezdech senny,
  – przerost migdałków podniebiennych,
  – zwężenie górnych dróg oddechowych na poziomie gardła,
  – nieskuteczność leczenia zachowawczego lub terapii CPAP w wybranych przypadkach.
  
  Zaleca się:
  – regularne picie płynów, najlepiej chłodnych lub w temperaturze pokojowej,
  – przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami lekarza,
  – spożywanie miękkich i łatwych do przełknięcia pokarmów,
  – stopniowe rozszerzanie diety wraz z poprawą tolerancji,
  – unikanie bardzo gorących potraw i napojów,
  – unikanie ostrych, kwaśnych, twardych i chrupiących produktów,
  – unikanie alkoholu i palenia tytoniu,
  – odpoczynek w pierwszych dniach po operacji,
  – spanie z lekko uniesioną górną częścią ciała, jeśli przynosi ulgę,
  – unikanie intensywnego wysiłku fizycznego przez okres wskazany przez lekarza,
  – przyjmowanie wszystkich zaleconych leków zgodnie z instrukcją,
  – przestrzeganie terminów wizyt kontrolnych.
  
  Po UPPP dieta płynna lub miękka może być zalecana przez 1–3 tygodnie, zależnie od przebiegu gojenia i indywidualnych zaleceń lekarza.
• LAUP (plastyka podniebienia)
  
  LAUP (Laser-Assisted Uvulopalatoplasty), czyli laserowa uwulopalatoplastyka, to małoinwazyjny zabieg laryngologiczny polegający na modelowaniu tkanek podniebienia miękkiego i języczka za pomocą lasera. Zabieg ma na celu zmniejszenie drgań tkanek podniebienia podczas snu, a tym samym ograniczenie chrapania.
  
  LAUP może być rozważana przede wszystkim u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów z nasilonym, uciążliwym chrapaniem. Nie jest obecnie zalecaną metodą leczenia obturacyjnego bezdechu sennego (OBS), dlatego przed kwalifikacją do zabiegu konieczne jest wykluczenie lub odpowiednia diagnostyka bezdechu sennego.
  
  Rekonwalescencja po LAUP
  Po zabiegu może występować ból i podrażnienie gardła, szczególnie podczas połykania. Dolegliwości mogą być bardziej nasilone w pierwszych dniach i stopniowo zmniejszać się wraz z gojeniem.
  
  Możliwe są również:
  – uczucie suchości lub drapania w gardle,
  – obrzęk podniebienia,
  – uczucie obecności ciała obcego w gardle,
  – ból promieniujący do uszu,
  – nieprzyjemny zapach z ust,
  – przejściowa zmiana głosu,
  – przejściowe trudności w połykaniu.
  
  Czas rekonwalescencji jest indywidualny i zależy od zakresu zabiegu oraz liczby wykonywanych sesji.
  
  Dieta po zabiegu
  W pierwszych dniach najlepiej wybierać chłodne lub letnie, miękkie potrawy, które nie powodują podrażnienia operowanej okolicy.
  
  Wskazane mogą być m.in.:
  – chłodne lub letnie napoje,
  – jogurty i produkty o miękkiej konsystencji,
  – kisiele i budynie,
  – delikatne zupy po ostudzeniu,
  – puree i miękkie posiłki.
  
  Należy unikać produktów bardzo gorących, pikantnych, kwaśnych, twardych i chrupiących, jeśli powodują nasilenie bólu lub podrażnienie gardła.
  
  Aktywność fizyczna i powrót do pracy
  Przez pierwsze dni po LAUP należy prowadzić oszczędzający tryb życia. Krótkie, spokojne spacery są zazwyczaj możliwe, jeśli samopoczucie na to pozwala, natomiast intensywny wysiłek, bieganie, ćwiczenia siłowe i dźwiganie należy odłożyć do czasu wskazanego przez lekarza.
  
  Powrót do pracy zależy od zakresu zabiegu, nasilenia dolegliwości oraz charakteru wykonywanej pracy. Przy pracy wymagającej wysiłku fizycznego okres rekonwalescencji może być dłuższy.
  
  LAUP a bezdech senny
  Ważne jest, aby nie traktować LAUP jako standardowej metody leczenia obturacyjnego bezdechu sennego. Wytyczne American Academy of Sleep Medicine nie zalecają LAUP jako leczenia OBS, ponieważ dostępne dane nie wykazały wystarczającej skuteczności tej metody w normalizacji bezdechu.
  
  Dlatego u pacjentów z podejrzeniem bezdechu sennego przed zabiegiem wskazana jest odpowiednia diagnostyka zaburzeń oddychania podczas snu, np. badanie snu zalecone przez lekarza.
• septoplastyka - operacja przegrody nosa
  
  Operacja przegrody nosowej, czyli septoplastyka przynosi ulgę pacjentom cierpiącym na zatkany nos, kichanie i problemy z oddychaniem podczas snu. Dzięki niej u pacjenta następuje poprawa drożności nosa, umożliwiając im swobodniejsze oddychanie. Zabieg ten może zostać połączony z konchoplastyką, jeśli zarówno małżowiny, jak i przegroda nosowa wymagają korekcji chirurgicznej.
  
  Wskazania do septoplastyki
  Najczęstszym wskazaniem do operacji jest istotne skrzywienie przegrody nosa powodujące utrudnienie oddychania przez nos.
  
  Septoplastykę można rozważyć w przypadku:
  – przewlekłej niedrożności nosa,
  – znacznego skrzywienia przegrody nosa,
  – utrudnionego oddychania przez jedną lub obie strony nosa,
  – nawracających problemów z zatokami, jeśli skrzywienie przegrody jest jednym z czynników sprzyjających ich występowaniu,
  – przewlekłego oddychania przez usta,
  – dolegliwości związanych z zaburzeniem prawidłowego przepływu powietrza przez nos,
  – urazowego skrzywienia przegrody,
  – nawracających krwawień z nosa w wybranych przypadkach,
  – niewystarczającej poprawy po leczeniu zachowawczym.
  
  Kwalifikacja do zabiegu wymaga badania laryngologicznego. Lekarz ocenia nie tylko przegrodę, ale również małżowiny nosowe, błonę śluzową nosa i inne możliwe przyczyny niedrożności.
  
  Jak wygląda operacja przegrody nosa?
  Septoplastyka wykonywana jest najczęściej wewnątrz nosa, dzięki czemu nie ma widocznej zewnętrznej blizny. Chirurg uzyskuje dostęp do przegrody, następnie koryguje jej nieprawidłowo ustawione fragmenty, zachowując odpowiednie struktury podporowe nosa.
  
  W zależności od sytuacji podczas zabiegu może być również wykonywana korekcja przerośniętych małżowin nosowych.
  
  Po zakończeniu operacji lekarz może zastosować specjalne płytki silikonowe, szyny lub inne materiały stabilizujące przegrodę. Sposób zabezpieczenia nosa zależy od zakresu zabiegu.
  
  Rekonwalescencja po septoplastyce
  Bezpośrednio po operacji nos może być zatkany, obrzęknięty i bardziej wrażliwy. W pierwszych dniach oddychanie przez nos może być nawet trudniejsze niż przed zabiegiem. Jest to związane z obrzękiem błony śluzowej, obecnością wydzieliny oraz ewentualnymi materiałami zastosowanymi podczas operacji.
  
  W okresie pooperacyjnym mogą występować:
  – uczucie zatkanego nosa,
  – niewielkie krwawienie lub podbarwiona krwią wydzielina,
  – obrzęk błony śluzowej,
  – uczucie rozpierania w nosie,
  – ból lub dyskomfort,
  – przejściowe osłabienie węchu,
  – uczucie suchości lub strupów w nosie.
  
  Pełna poprawa drożności nosa nie zawsze jest natychmiastowa. Obrzęk może utrzymywać się przez kilka tygodni, a proces gojenia i stabilizacji przegrody trwa dłużej.
  
  Aktywność fizyczna po operacji
  Przez pierwsze tygodnie należy ograniczyć wysiłek fizyczny, szczególnie:
  – bieganie,
  – treningi siłowe,
  – skakanie,
  – dźwiganie ciężarów,
  – sporty kontaktowe.
  
  Powrót do aktywności powinien następować stopniowo i zgodnie z zaleceniami lekarza.
  
• Septoplastyka z tonsillektomią
  
  Septoplastyka z jednoczesną tonsillektomią to zabieg laryngologiczny wykonywany u pacjentów, u których współistnieje skrzywienie przegrody nosa oraz przewlekłe choroby migdałków podniebiennych. Połączenie obu procedur podczas jednej operacji pozwala jednocześnie poprawić drożność nosa oraz wyeliminować nawracające stany zapalne migdałków, zmniejszając liczbę hospitalizacji i skracając łączny czas rekonwalescencji.
  
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Zakres operacji ustalany jest indywidualnie na podstawie badania laryngologicznego oraz wyników badań dodatkowych. Po operacji pacjent pozostaje pod opieką specjalistów, a odpowiednio prowadzone leczenie pooperacyjne pozwala na bezpieczny powrót do codziennej aktywności.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – skrzywienie przegrody nosa utrudniające oddychanie,
  – przewlekła niedrożność nosa,
  – nawracające zapalenia zatok przynosowych,
  – przewlekłe lub nawracające zapalenie migdałków podniebiennych,
  – przerost migdałków powodujący chrapanie lub zaburzenia oddychania,
  – częste anginy wymagające leczenia operacyjnego.
  
  Rekonwalescencja po septoplastyce z tonsillektomią
  Okres rekonwalescencji jest indywidualny. Zazwyczaj ból gardła po tonsillektomii oraz niedrożność nosa po septoplastyce są najbardziej odczuwalne w pierwszych dniach, jednak dolegliwości mogą utrzymywać się przez kilkanaście dni.
  
  Po zabiegu mogą wystąpić:
  – ból gardła i trudności w połykaniu,
  – ból promieniujący do uszu,
  – uczucie zatkanego nosa,
  – obrzęk błony śluzowej nosa,
  – niewielka krwista wydzielina z nosa,
  – suchość i strupy w nosie,
  – nieprzyjemny zapach z ust,
  – przejściowa zmiana głosu,
  – osłabienie i większa potrzeba odpoczynku.
  
  Po tonsillektomii na miejscu usuniętych migdałków pojawia się biały lub żółtawy nalot, który jest częścią prawidłowego procesu gojenia i sam w sobie nie oznacza infekcji.
  
  Zalecenia po zabiegu
  
  Pielęgnacja nosa
  
  Po septoplastyce należy:
  – stosować zalecone przez lekarza płukanie lub nawilżanie nosa,
  – nie wydmuchiwać gwałtownie nosa,
  – nie manipulować w nosie i nie usuwać samodzielnie strupów,
  – nie próbować przesuwać ani usuwać płytek lub szyn znajdujących się w nosie,
  – unikać pochylania głowy i intensywnego wysiłku w pierwszym okresie,
  – spać z lekko uniesioną głową,
  – stosować leki zgodnie z zaleceniami lekarza.
  
  Pielęgnacja gardła
  Po tonsillektomii szczególnie ważne jest regularne przyjmowanie płynów i odpowiednia kontrola bólu.
  
  Zaleca się:
  – częste picie chłodnych lub letnich płynów,
  – spożywanie miękkich, łatwych do przełknięcia pokarmów,
  – unikanie bardzo gorących potraw i napojów,
  – unikanie ostrych, kwaśnych, twardych i chrupiących produktów,
  – przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami,
  – unikanie alkoholu i palenia tytoniu,
  – odpoczynek i ograniczenie aktywności fizycznej.
  
  Aktywność fizyczna
  Przez okres wskazany przez lekarza należy unikać:
  – biegania,
  – intensywnych treningów,
  – ćwiczeń siłowych,
  – dźwigania ciężarów,
  – sportów kontaktowych,
  – aktywności zwiększających ryzyko urazu nosa lub krwawienia.
  
  Do codziennej aktywności należy wracać stopniowo, w zależności od samopoczucia i przebiegu gojenia.
  
• Funkcjonalna Endoskopowa Operacja Zatok (FESS)
  
  Funkcjonalna Endoskopowa Operacja Zatok (FESS – Functional Endoscopic Sinus Surgery) to małoinwazyjna metoda chirurgicznego leczenia chorób zatok przynosowych. Zabieg wykonywany jest przez naturalne drogi nosa, z wykorzystaniem endoskopu, bez konieczności wykonywania zewnętrznych nacięć skóry.
  
  Celem FESS jest przywrócenie prawidłowej wentylacji i drenażu zatok oraz usunięcie zmian utrudniających ich prawidłowe funkcjonowanie, przy jednoczesnym zachowaniu możliwie dużej ilości zdrowych tkanek. Zakres operacji jest każdorazowo dopasowywany do przyczyny i rozległości choroby.
  
  Wskazania do FESS
  FESS stosuje się przede wszystkim w leczeniu przewlekłych chorób zatok, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi wystarczającej poprawy.
  
  Do najczęstszych wskazań należą:
  – przewlekłe zapalenie zatok przynosowych,
  – przewlekłe zapalenie zatok z polipami nosa,
  – nawracające zapalenie zatok,
  – niedrożność ujść zatok,
  – polipy nosa utrudniające oddychanie,
  – zmiany anatomiczne utrudniające prawidłowe oczyszczanie i wentylację zatok,
  – torbiele i inne zmiany wymagające leczenia operacyjnego,
  – wybrane przypadki powikłań zapalenia zatok,
  – niektóre zmiany grzybicze zatok.
  
  O kwalifikacji do FESS decyduje lekarz laryngolog na podstawie wywiadu, badania endoskopowego nosa oraz badań obrazowych. Tomografia komputerowa zatok (TK) jest często istotnym elementem planowania operacji i oceny anatomii zatok.
  
  Jak przebiega operacja FESS?
  FESS wykonywana jest zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym. Chirurg wprowadza przez nos cienki endoskop, który umożliwia dokładną obserwację jam nosa i ujść zatok.
  
  Następnie, przy użyciu specjalistycznych narzędzi, lekarz usuwa lub opracowuje zmienione chorobowo tkanki oraz udrażnia naturalne drogi odpływu z zatok.
  
  Zakres zabiegu zależy od lokalizacji i rodzaju zmian. W wybranych przypadkach podczas jednej operacji może być wykonywana również korekcja przegrody nosa lub zmniejszenie przerośniętych małżowin nosowych, jeśli przyczyniają się one do niedrożności nosa.
  
  Rekonwalescencja po FESS
  Po operacji pacjent może odczuwać zatkanie nosa, uczucie rozpierania, niewielki ból oraz obecność wydzieliny lub krwi w nosie. Objawy te są zazwyczaj związane z obrzękiem błony śluzowej i procesem gojenia.
  
  W pierwszych dniach mogą występować:
  – niedrożność nosa,
  – niewielkie krwawienie lub krwista wydzielina,
  – obrzęk błony śluzowej,
  – uczucie rozpierania w obrębie nosa i twarzy,
  – ból głowy lub uczucie ucisku w okolicy zatok,
  – osłabienie węchu,
  – zwiększona ilość wydzieliny z nosa.
  
  Pełny efekt zabiegu nie jest widoczny natychmiast. Proces gojenia błony śluzowej trwa kilka tygodni, dlatego w tym okresie konieczne są kontrole laryngologiczne i odpowiednia pielęgnacja nosa.
  
  Zaleca się:
  – wykonywanie płukania nosa zgodnie z instrukcją lekarza,
  – stosowanie zaleconych preparatów do nosa,
  – przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami,
  – odpoczynek w pierwszych dniach po zabiegu,
  – spanie z lekko uniesioną głową, szczególnie w początkowym okresie,
  – unikanie intensywnego wysiłku fizycznego,
  – unikanie dźwigania i schylania się przez okres wskazany przez lekarza,
  – niewydmuchiwanie nosa z dużą siłą,
  – unikanie palenia tytoniu i kontaktu z dymem,
  – unikanie innych czynników drażniących błonę śluzową nosa,
  – zgłaszanie się na wyznaczone wizyty kontrolne.
  
• konchoplastyka - plastyka małżowin nosowych
  
  Konchoplastyka (plastyka małżowin nosowych) to zabieg laryngologiczny mający na celu zmniejszenie objętości przerośniętych małżowin nosowych i poprawę drożności nosa. Małżowiny nosowe są prawidłowymi strukturami anatomicznymi, które odpowiadają m.in. za ogrzewanie, nawilżanie i oczyszczanie wdychanego powietrza. Dlatego celem zabiegu nie jest ich całkowite usunięcie, lecz bezpieczne zmniejszenie ich objętości przy zachowaniu ich funkcji.
  
  Konchoplastyka może być wykonywana samodzielnie lub łącznie z innymi zabiegami laryngologicznymi, np. septoplastyką, FESS lub leczeniem przerostu tkanek nosa.
  
  Wskazania do konchoplastyki
  Najczęstszym wskazaniem do zabiegu jest przewlekła niedrożność nosa związana z przerostem małżowin nosowych, szczególnie gdy leczenie zachowawcze nie zapewnia wystarczającej poprawy.
  
  Konchoplastykę można rozważyć w przypadku:
  – przewlekłego uczucia zatkanego nosa,
  – utrudnionego oddychania przez nos,
  – przerostu małżowin nosowych,
  – oddychania przez usta,
  – niedrożności nosa utrzymującej się pomimo leczenia farmakologicznego,
  – przewlekłego nieżytu nosa, jeśli przerost małżowin istotnie ogranicza przepływ powietrza,
  – zaburzeń drożności nosa współistniejących ze skrzywieniem przegrody,
  – chrapania, jeśli przerost małżowin jest jednym z czynników utrudniających oddychanie przez nos.
  
  Przed zabiegiem lekarz wykonuje badanie laryngologiczne i ocenia budowę nosa, stan błony śluzowej oraz wielkość małżowin nosowych. W zależności od sytuacji może zostać wykonane badanie endoskopowe nosa.
  
  Rekonwalescencja po konchoplastyce
  Bezpośrednio po zabiegu nos może być bardziej zatkany niż przed operacją. Jest to związane z obrzękiem błony śluzowej i naturalnym procesem gojenia.
  
  W pierwszych dniach mogą występować:
  – uczucie niedrożności nosa,
  – obrzęk błony śluzowej,
  – niewielkie krwawienie lub krwista wydzielina,
  – uczucie suchości i podrażnienia nosa,
  – strupy w przewodach nosowych,
  – niewielki ból lub uczucie rozpierania,
  – przejściowe pogorszenie drożności nosa.
  
  Objawy te zazwyczaj stopniowo ustępują wraz z procesem gojenia.
  
  Zalecenia po konchoplastyce
  Po zabiegu należy:
  – stosować zalecone przez lekarza preparaty do nosa,
  – wykonywać płukanie lub nawilżanie nosa zgodnie z instrukcją,
  – odpoczywać w pierwszych dniach po zabiegu,
  – spać z lekko uniesioną głową, jeśli zmniejsza to obrzęk i uczucie zatkania,
  – unikać intensywnego wysiłku fizycznego,
  – unikać dźwigania i częstego pochylania się w początkowym okresie,
  – nie wydmuchiwać nosa z dużą siłą,
  – nie usuwać samodzielnie strupów i zaschniętej wydzieliny,
  – nie manipulować w nosie,
  – unikać dymu tytoniowego i innych substancji drażniących,
  – przyjmować leki zgodnie z zaleceniami,
  – zgłaszać się na wyznaczone wizyty kontrolne.
• podcięcie wędzidełka
  
  Ten zabieg jest relatywnie prostą procedurą. Podcięcie wędzidełka przeprowadza w przypadkach trudności z karmieniem u niemowląt, problemów z mową u dzieci czy komplikacji stomatologicznych u dorosłych. Procedura polega na nacięciu krótkiego wędzidełka, co pozwala na pełniejsze ruchy języka lub wargi, poprawiając funkcje mowy i jedzenia.
  
  Wskazania do podcięcia wędzidełka:
  – ograniczenia ruchomości języka,
  – nieprawidłowego ułożenia języka,
  – trudności w wykonywaniu określonych ruchów językiem,
  – problemów z prawidłową artykulacją, jeśli ograniczenie ruchomości języka ma znaczenie kliniczne,
  – trudności w karmieniu u niemowląt, jeśli krótkie wędzidełko rzeczywiście ogranicza prawidłowe ssanie,
  – napięcia lub ograniczenia ruchomości wargi,
  – pociągania dziąsła przez nieprawidłowo przyczepione wędzidełko wargi,
  – nawracających podrażnień lub urazów w okolicy wędzidełka,
  – wskazań ortodontycznych lub stomatologicznych w wybranych przypadkach.
  
  Samo występowanie krótkiego wędzidełka nie zawsze wymaga zabiegu. Kwalifikacja powinna uwzględniać rzeczywisty wpływ wędzidełka na funkcję oraz wynik badania specjalisty.
  
  Jak wygląda zabieg?
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub — w zależności od wieku pacjenta i zakresu procedury — w innym rodzaju znieczulenia.
  
  Lekarz nacina lub uwalnia wędzidełko, a w razie potrzeby wykonuje jego plastykę i zakłada niewielkie szwy. W wybranych przypadkach możliwe jest zastosowanie techniki laserowej.
  
  Sam zabieg jest zazwyczaj krótki, jednak jego zakres zależy od anatomii i miejsca występowania wędzidełka.
  
  Rekonwalescencja po podcięciu wędzidełka
  Okres gojenia jest zwykle stosunkowo krótki, jednak zależy od lokalizacji zabiegu i zastosowanej techniki.
  
  Po zabiegu mogą wystąpić:
  – niewielki ból lub pieczenie,
  – obrzęk,
  – tkliwość w miejscu zabiegu,
  – niewielkie krwawienie,
  – zwiększona wrażliwość podczas jedzenia lub mówienia,
  – uczucie napięcia w miejscu gojenia.
  
  W przypadku wędzidełka języka przez kilka dni może występować dyskomfort podczas poruszania językiem i spożywania pokarmów.
  
  Po zabiegu należy:
  – przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących higieny jamy ustnej,
  – przyjmować zalecone leki przeciwbólowe,
  – spożywać miękkie i łatwe do przełknięcia pokarmy, jeśli występuje ból,
  – unikać bardzo gorących, ostrych i drażniących produktów w pierwszych dniach,
  – odpowiednio nawadniać organizm,
  – unikać dotykania lub drażnienia miejsca zabiegu,
  – nie próbować samodzielnie usuwać szwów,
  – wykonywać zalecone ćwiczenia języka lub wargi, jeśli zostały zalecone,
  – zgłosić się na kontrolę w wyznaczonym terminie.
  
• rynoseptoplastyka (korekcja nosa)
  
  Nazwa tego zabiegu wywodzi się od dwóch procedur: rynoplastyki (korekcji defektów anatomicznych nosa pogarszających jego wygląd zewnętrzny) i septoplastyki. Oznacza to, że rynoseptoplastyka to operacja mająca na celu zarówno poprawę funkcji oddechowej, jak i estetyki nosa. Zabieg ten jest często wykonywany u pacjentów, u których deformacje anatomiczne lub urazy powodują problemy z oddychaniem. O doborze metod leczenia oraz zakresie zmian decyduje laryngolog w porozumieniu z pacjentem na podstawie szczegółowej diagnostyki.
  
  Rekonwalescencja po rynoseptoplastyce
  Rekonwalescencja po rynoseptoplastyce trwa dłużej niż po samej septoplastyce. Bezpośrednio po operacji występują obrzęk i zasinienie, które są naturalną częścią procesu gojenia.
  
  W pierwszych dniach mogą występować:
  – obrzęk nosa i twarzy,
  – zasinienia wokół oczu,
  – uczucie zatkanego nosa,
  – niewielka krwista wydzielina,
  – uczucie rozpierania,
  – ból lub tkliwość nosa,
  – przejściowe pogorszenie węchu,
  – trudności w oddychaniu przez nos związane z obrzękiem.
  
  Jeżeli podczas operacji zastosowano płytki silikonowe lub inne materiały stabilizujące przegrodę, mogą one dodatkowo powodować uczucie zatkania nosa do czasu ich usunięcia.
  
  Ostateczny wygląd nosa nie jest widoczny bezpośrednio po operacji. Obrzęk stopniowo ustępuje, a pełna stabilizacja kształtu nosa może wymagać wielu miesięcy.
  
  Po zabiegu należy:
  – odpoczywać w pierwszych dniach,
  – spać z głową lekko uniesioną,
  – unikać spania na brzuchu i uciskania nosa,
  – stosować zalecone leki,
  – wykonywać zaleconą pielęgnację i nawilżanie nosa,
  – nie wydmuchiwać nosa z dużą siłą,
  – przy kichaniu, jeśli lekarz tak zaleci, robić to z otwartymi ustami,
  – nie manipulować w nosie i nie usuwać samodzielnie strupów,
  – nie próbować samodzielnie przesuwać ani usuwać materiałów znajdujących się w nosie,
  – unikać dźwigania i intensywnego wysiłku,
  – chronić nos przed przypadkowym uderzeniem,
  – unikać palenia tytoniu i dymu,
  – zgłaszać się na wszystkie wizyty kontrolne.
  
• Drobne zabiegi laryngologiczne w znieczuleniu miejscowym
  
  W ramach poradni otolaryngologicznej wykonujemy szeroki zakres drobnych zabiegów laryngologicznych w znieczuleniu miejscowym. Są to małoinwazyjne procedury diagnostyczne i lecznicze, które nie wymagają hospitalizacji i pozwalają na szybki powrót do codziennych aktywności. Każdy zabieg poprzedzony jest konsultacją specjalistyczną oraz kwalifikacją lekarza otolaryngologa.
  
  Drobne zabiegi wykonywane są w celu leczenia zmian zapalnych, przerostowych i pourazowych w obrębie nosa, uszu, gardła oraz jamy ustnej. Dzięki zastosowaniu znieczulenia miejscowego procedury są dobrze tolerowane przez pacjentów, a czas ich wykonania jest zazwyczaj krótki.
  
  
  Operatorzy:
  
  dr hab. Jacek Banaszewski
  dr Tatiana Fijałkowska-Ratajczak
  dr n. med. Waldemar Wojnowski
  dr n. med. Krzysztof Piwowarczyk

Laryngologia dziecięca w MedPolonia Grupa LUX MED zajmuje się diagnostyką i leczeniem schorzeń uszu, nosa, gardła oraz krtani u najmłodszych pacjentów. Oferujemy kompleksową opiekę, nowoczesne metody leczenia i indywidualne podejście, aby zapewnić dzieciom komfort i szybki powrót do zdrowia.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• adenotomia - usunięcie migdałka gardłowego z ewentualnym drenażem
  
  Chirurgiczny zabieg laryngologiczny polegający na usunięciu przerośniętego migdałka gardłowego.
  
  Wskazania do operacji:
  – przerost migdałka gardłowego
  – utrudnione oddychanie przez nos
  – chrapanie
  – bezdech senny
  – nawracające infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych
  – wysiękowe zapalenie ucha środkowego
• tonsillektomia - usunięcie migdałków podniebiennych
  
  Chirurgiczne usunięcie migdałków podniebiennych, które polega na oddzieleniu migdałka od podłoża i dokładnym usunięciu jego tkanek oraz zahamowaniu krwawienia.
  
  Wskazania do operacji:
  – przewlekłe zapalenie migdałków
  – nawracające anginy
  – nawracające ropnie
  – choroby zapalne stawów, serca, nerek, skóry, tęczówki oka
  – uporczywe chrapanie
  – utrzymujący się nieprzyjemny zapach z ust spowodowany obfitym wytwarzaniem ropnych czopów migdałkowych
  – podejrzenie guza migdałka
  
  Usunięcie migdałków podniebiennych może być wskazane w przypadku:
  – nawracających, ciężkich zapaleń migdałków,
  – przewlekłego zapalenia migdałków,
  – powtarzających się ropni okołomigdałkowych,
  – znacznego przerostu migdałków utrudniającego oddychanie,
  – zaburzeń oddychania podczas snu związanych z przerostem migdałków,
  – trudności w połykaniu spowodowanych znacznym powiększeniem migdałków,
  – niektórych zmian wymagających diagnostyki histopatologicznej,
  – innych wskazań ustalonych indywidualnie przez lekarza laryngologa.
  
  Kwalifikacja do zabiegu odbywa się na podstawie wywiadu, badania laryngologicznego oraz oceny częstości i przebiegu infekcji lub stopnia przerostu migdałków.
  
  Rekonwalescencja po tonsillektomii
  Okres rekonwalescencji po usunięciu migdałków podniebiennych wynosi zazwyczaj około 10–14 dni, choć tempo gojenia jest indywidualne.
  
  W pierwszych dniach po zabiegu mogą występować:
  – ból gardła,
  – ból nasilający się podczas połykania,
  – ból promieniujący do uszu,
  – nieprzyjemny zapach z ust,
  – trudności w połykaniu,
  – zmniejszony apetyt,
  – uczucie suchości lub drapania w gardle,
  – osłabienie,
  – stan podgorączkowy.
  
  Ból może nasilać się kilka dni po operacji, dlatego okres przejściowego pogorszenia samopoczucia nie musi oznaczać powikłania.
  
  Na miejscu usuniętych migdałków pojawia się biały lub żółtawy nalot. Jest to naturalny element procesu gojenia i nie oznacza samo w sobie zakażenia.
  
  Zalecenia po tonsillektomii
  Najważniejsze po zabiegu jest odpowiednie nawodnienie, kontrolowanie bólu oraz unikanie czynników zwiększających ryzyko krwawienia.
  
  Zaleca się:
  – regularne picie chłodnych lub letnich płynów,
  – przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami lekarza,
  – spożywanie miękkich i łatwych do przełknięcia pokarmów,
  – stopniowy powrót do normalnej diety w zależności od tolerancji,
  – unikanie bardzo gorących potraw i napojów,
  – unikanie ostrych, kwaśnych, twardych i chrupiących produktów, jeśli powodują podrażnienie,
  – odpoczynek i odpowiednią ilość snu,
  – unikanie palenia tytoniu i dymu,
  – unikanie alkoholu,
  – ograniczenie wysiłku fizycznego przez okres wskazany przez lekarza,
  – stosowanie wszystkich zaleconych leków,
  – przestrzeganie terminów wizyt kontrolnych.
  
  Dieta po usunięciu migdałków
  W pierwszych dniach najlepiej wybierać chłodne lub letnie, miękkie potrawy, które nie powodują podrażnienia gardła.
  
  W zależności od tolerancji mogą to być m.in.:
  – jogurty,
  – kisiele i budynie,
  – puree,
  – delikatne zupy po ostudzeniu,
  – miękkie makarony,
  – inne łatwe do przełknięcia posiłki.
  
• adenotomia z tonsilektomią
  
  Adenotomia z tonsillektomią to zabieg laryngologiczny polegający na jednoczesnym usunięciu migdałka gardłowego (tzw. trzeciego migdałka) oraz migdałków podniebiennych. Operacja wykonywana jest u dzieci i dorosłych, u których przerost lub przewlekły stan zapalny migdałków powoduje nawracające infekcje, trudności w oddychaniu, chrapanie lub obturacyjny bezdech senny.
  
  Przerost migdałka gardłowego może prowadzić do przewlekłej niedrożności nosa, oddychania przez usta, nawracających zapaleń ucha środkowego oraz pogorszenia słuchu. Z kolei przewlekle zmienione migdałki podniebienne są częstą przyczyną nawracających angin, bólu gardła oraz problemów z połykaniem. Jednoczesne wykonanie adenotomii i tonsillektomii pozwala kompleksowo usunąć przyczynę dolegliwości i poprawić drożność górnych dróg oddechowych.
  
  Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym. Po operacji pacjent pozostaje pod opieką personelu medycznego, a odpowiednie postępowanie pooperacyjne sprzyja szybkiemu powrotowi do zdrowia i codziennej aktywności.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – przerost migdałka gardłowego (trzeciego migdałka),
  – przerost migdałków podniebiennych,
  – nawracające anginy i przewlekłe zapalenie migdałków,
  – przewlekła niedrożność nosa,
  – chrapanie i obturacyjny bezdech senny,
  – nawracające zapalenia ucha środkowego,
  – trudności z oddychaniem i połykaniem spowodowane przerostem migdałków.
  
  Jak przebiega adenotomia z tonsillektomią?
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Podczas operacji usuwany jest przerośnięty migdałek gardłowy oraz migdałki podniebienne.
  
  Operacja wykonywana jest przez jamę ustną i nosogardło, bez zewnętrznych nacięć na szyi.
  
  Jeżeli występują dodatkowe problemy z wentylacją ucha środkowego lub przewlekły wysięk w uszach, w wybranych przypadkach podczas tego samego zabiegu może zostać wykonany również drenaż uszu poprzez założenie drenów wentylacyjnych.
  
  Rekonwalescencja po adenotomii z tonsillektomią
  Rekonwalescencja po połączeniu obu zabiegów jest zazwyczaj dłuższa niż po samej adenotomii. Największego znaczenia nabiera okres gojenia po tonsillektomii, który zwykle trwa około 10–14 dni.
  
  W pierwszych dniach mogą występować:
  – ból gardła i trudności w połykaniu,
  – ból promieniujący do uszu,
  – uczucie zatkanego nosa,
  – nieprzyjemny zapach z ust,
  – przejściowa zmiana głosu,
  – stan podgorączkowy,
  – osłabienie i większa potrzeba odpoczynku,
  – zmniejszony apetyt,
  – zwiększona ilość wydzieliny w nosie.
  
  Po usunięciu migdałków podniebiennych w gardle pojawia się biały lub żółtawy nalot. Jest to naturalny element procesu gojenia i nie oznacza samo w sobie zakażenia.
  
  Ból po tonsillektomii może zmieniać swoje nasilenie w kolejnych dniach i niekiedy nasilać się około kilku dni po operacji.
  
  Nawodnienie i dieta
  Jednym z najważniejszych elementów rekonwalescencji jest regularne przyjmowanie płynów.
  
  Zaleca się:
  – częste picie chłodnych lub letnich płynów,
  – spożywanie miękkich i łatwych do przełknięcia pokarmów,
  – stopniowe rozszerzanie diety zgodnie z tolerancją,
  – unikanie bardzo gorących potraw i napojów,
  – unikanie ostrych, kwaśnych, twardych i chrupiących produktów, jeśli powodują podrażnienie,
  – stosowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami lekarza.
  
  Nie należy ograniczać przyjmowania płynów z powodu bólu gardła, ponieważ może to prowadzić do odwodnienia.
  
• konchoplastyka
  
  Konchoplastyka to zabieg laryngologiczny polegający na zmniejszeniu przerośniętych małżowin nosowych dolnych w celu poprawy drożności nosa i ułatwienia swobodnego oddychania. Przerost małżowin nosowych jest częstą przyczyną przewlekłej niedrożności nosa, uczucia zatkania, chrapania oraz nawracających infekcji górnych dróg oddechowych. Zabieg pozwala przywrócić prawidłowy przepływ powietrza przez nos przy jednoczesnym zachowaniu jego naturalnych funkcji, takich jak nawilżanie, ogrzewanie i oczyszczanie wdychanego powietrza.
  
  Konchoplastyka wykonywana jest u pacjentów, u których leczenie farmakologiczne, w tym stosowanie leków przeciwalergicznych lub donosowych preparatów steroidowych, nie przyniosło oczekiwanej poprawy. Zabieg może być przeprowadzony jako samodzielna procedura lub jednocześnie z septoplastyką (korekcją przegrody nosa), jeśli współistnieje jej skrzywienie.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – przerost małżowin nosowych dolnych,
  – przewlekła niedrożność nosa,
  – utrudnione oddychanie przez nos,
  – przewlekły nieżyt nosa,
  – alergiczny nieżyt nosa oporny na leczenie,
  – chrapanie związane z niedrożnością nosa,
  – nawracające zapalenia zatok przynosowych.
  
  Zabieg polega na zmniejszeniu objętości małżowin nosowych przy zachowaniu możliwie dużej części prawidłowej tkanki.
  
  W zależności od wskazań lekarz może zastosować różne techniki, m.in. wykorzystujące radiofrekwencję lub inne metody chirurgicznej redukcji małżowin.
  
  Zabieg wykonywany jest przez nos i zazwyczaj nie pozostawia widocznych blizn na zewnętrznej powierzchni nosa.
  
  Rekonwalescencja po konchoplastyce
  W pierwszych dniach po zabiegu nos może być bardziej zatkany niż przed operacją. Jest to najczęściej związane z pooperacyjnym obrzękiem błony śluzowej i procesem gojenia.
  
  Po zabiegu mogą wystąpić:
  – niedrożność nosa,
  – obrzęk błony śluzowej,
  – niewielkie krwawienie lub krwista wydzielina,
  – uczucie suchości i podrażnienia,
  – strupy w nosie,
  – uczucie rozpierania,
  – niewielki ból lub dyskomfort.
  
  Dolegliwości powinny stopniowo ustępować w miarę gojenia.
  
  Po zabiegu zaleca się:
  – stosowanie leków i preparatów do nosa zgodnie z zaleceniami lekarza,
  – regularne nawilżanie lub płukanie nosa, jeśli zostało zalecone,
  – odpoczynek w pierwszych dniach po operacji,
  – spanie z lekko uniesioną głową,
  – unikanie intensywnego wysiłku fizycznego,
  – unikanie dźwigania i częstego pochylania się,
  – niewydmuchiwanie nosa z dużą siłą,
  – niedotykanie i nieczyszczenie nosa mechanicznie,
  – nieusuwanie samodzielnie strupów,
  – unikanie palenia tytoniu i dymu,
  – przyjmowanie zaleconych leków,
  – zgłaszanie się na wizyty kontrolne.
  
  Jak wygląda zabieg?
  Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub, szczególnie u małych dzieci, w odpowiednio dobranym znieczuleniu.
  
  Lekarz uwalnia zbyt krótkie lub napięte wędzidełko, a następnie wykonuje plastykę wędzidełka, która pozwala na uzyskanie większej długości i swobody ruchów języka.
  
  W zależności od przypadku stosowane są szwy, które mogą być wchłanialne. W wybranych sytuacjach możliwe jest również wykorzystanie techniki laserowej.
  
  Sam zabieg jest zazwyczaj krótki, jednak jego zakres zależy od budowy anatomicznej i wieku pacjenta.
  
• skrócenie i plastyka wędzidełka języka
  Skrócenie i plastyka wędzidełka języka (frenulotomia lub frenuloplastyka) to zabieg laryngologiczny wykonywany w celu leczenia skróconego wędzidełka języka, które może ograniczać jego ruchomość. Nieprawidłowa budowa wędzidełka może powodować trudności z karmieniem u niemowląt, zaburzenia wymowy u dzieci, a także problemy z połykaniem, higieną jamy ustnej czy ruchomością języka u młodzieży i dorosłych.
  
  Zakres zabiegu zależy od stopnia skrócenia wędzidełka oraz wieku pacjenta. Procedura polega na przecięciu lub odpowiednim ukształtowaniu wędzidełka w celu zwiększenia ruchomości języka i poprawy jego funkcji. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub – u najmłodszych dzieci i w wybranych przypadkach – w znieczuleniu ogólnym.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – skrócone wędzidełko języka (ankyloglosja),
  – trudności z karmieniem piersią lub butelką u niemowląt,
  – ograniczona ruchomość języka,
  – wady wymowy związane z nieprawidłową ruchomością języka,
  – trudności z połykaniem lub żuciem,
  – problemy z utrzymaniem prawidłowej higieny jamy ustnej.
  
  Rekonwalescencja po plastyce wędzidełka języka
  Okres gojenia jest zazwyczaj stosunkowo krótki. Bezpośrednio po zabiegu może wystąpić ból, obrzęk i zwiększona wrażliwość języka.
  
  W pierwszych dniach mogą pojawić się:
  – niewielki ból lub pieczenie,
  – obrzęk języka,
  – tkliwość w miejscu zabiegu,
  – niewielkie krwawienie,
  – dyskomfort podczas jedzenia,
  – przejściowe trudności w mówieniu,
  – uczucie napięcia w miejscu operowanym.
  
  Dolegliwości powinny stopniowo zmniejszać się wraz z procesem gojenia.
  
  Zalecenia po zabiegu
  Po skróceniu i plastyce wędzidełka języka zaleca się:
  – przestrzegać zaleceń dotyczących higieny jamy ustnej,
  – przyjmować zalecone leki przeciwbólowe,
  – regularnie przyjmować płyny,
  – w pierwszych dniach wybierać miękkie i łatwe do przełknięcia pokarmy,
  – unikać bardzo gorących, ostrych i kwaśnych produktów,
  – unikać drażnienia miejsca operowanego,
  – nie dotykać rany palcami ani innymi przedmiotami,
  – nie próbować samodzielnie usuwać szwów,
  – wykonywać zalecone ćwiczenia języka,
  – zgłosić się na kontrolę w wyznaczonym terminie.
  
  Ćwiczenia języka po zabiegu
  W wielu przypadkach istotnym elementem dalszego postępowania są ćwiczenia języka oraz terapia miofunkcjonalna lub logopedyczna.
  
  Ich celem jest:
  – utrzymanie uzyskanej ruchomości języka,
  – nauka prawidłowego ułożenia języka,
  – poprawa koordynacji ruchów,
  – wspieranie prawidłowego połykania,
  – utrwalenie prawidłowych wzorców funkcjonalnych.
  
  Zakres ćwiczeń powinien być dobrany indywidualnie przez lekarza, logopedę lub terapeutę miofunkcjonalnego. Szczególnie u dzieci warto ustalić plan ćwiczeń przed lub bezpośrednio po zabiegu.
  
  Dieta po zabiegu
  W pierwszych dniach po zabiegu najlepiej wybierać pokarmy:
  – miękkie,
  – chłodne lub letnie,
  – łatwe do przełknięcia,
  – niewymagające intensywnego żucia.
  
  Należy ograniczyć produkty bardzo gorące, ostre, kwaśne, twarde i chrupiące, jeśli powodują ból lub podrażnienie.
  
  Operatorzy:
  
  dr Mikołaj Marzyński
  dr Tatiana Fijałkowska-Ratajczak
  dr n. med. Jagoda Kolasińska-Lipińska
  dr n. med. Waldemar Wojnowski

W ramach ginekologii operacyjnej oferujemy szeroki zakres nowoczesnych zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych, których celem jest rozpoznawanie oraz skuteczne leczenie schorzeń układu rozrodczego kobiet. Wykonujemy zarówno małoinwazyjne procedury, takie jak histeroskopia i laparoskopia, jak i klasyczne operacje ginekologiczne oraz specjalistyczne zabiegi z zakresu uroginekologii.

Nasze zabiegi pomagają w leczeniu m.in. polipów i mięśniaków macicy, torbieli oraz guzów jajników, endometriozy, obniżenia narządów miednicy mniejszej, a także wysiłkowego i naglącego nietrzymania moczu. Każda metoda leczenia dobierana jest indywidualnie do stanu zdrowia pacjentki, wskazań medycznych oraz obowiązujących standardów postępowania.

• Histeroskopia zabiegowa – diagnostyka i usunięcie polipa lub mięśniaka
  
  Histeroskopia zabiegowa to małoinwazyjna metoda diagnostyki i leczenia schorzeń jamy macicy. Zabieg umożliwia dokładną ocenę wnętrza macicy oraz jednoczesne usunięcie zmian, takich jak polipy endometrialne czy mięśniaki podśluzówkowe, bez konieczności wykonywania klasycznej operacji.
  
  Histeroskopia jest zalecana u kobiet z nieprawidłowymi krwawieniami z dróg rodnych, problemami z zajściem w ciążę, nawracającymi poronieniami lub podejrzeniem zmian w jamie macicy.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – polipy endometrium,
  – mięśniaki podśluzówkowe,
  – nieprawidłowe krwawienia,
  – diagnostyka niepłodności,
  – nieprawidłowy obraz USG.
• Cystoskopia z podaniem 100 j. Botoxu do ściany pęcherza moczowego
  
  Cystoskopia z podaniem toksyny botulinowej (Botox®) do ściany pęcherza moczowego jest nowoczesną metodą leczenia nadreaktywnego pęcherza moczowego oraz nietrzymania moczu z naglącym parciem. Zabieg wykonywany jest endoskopowo i polega na precyzyjnym podaniu preparatu do mięśnia pęcherza.
  
  Botox zmniejsza nadmierną aktywność mięśnia wypieracza, dzięki czemu ogranicza częstomocz, nagłe parcia na mocz oraz epizody nietrzymania moczu.
  
  Wskazania do zabiegu:
  – nadreaktywny pęcherz moczowy,
  – nietrzymanie moczu,
  – częstomocz,
  – nieskuteczność leczenia farmakologicznego.
• Laparoskopowe usunięcie przydatków lub guzów przydatków
  
  Laparoskopowe usunięcie przydatków to nowoczesna operacja wykonywana z wykorzystaniem technik małoinwazyjnych. Zabieg pozwala na usunięcie jajnika, jajowodu lub guzów przydatków przez niewielkie nacięcia skóry, co skraca czas rekonwalescencji oraz zmniejsza dolegliwości pooperacyjne.
  
  Laparoskopia jest standardem leczenia wielu łagodnych zmian jajników oraz wybranych schorzeń ginekologicznych.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – torbiele jajników,
  – guzy przydatków,
  – endometrioza,
  – wodniak jajowodu,
  – zmiany wymagające leczenia operacyjnego.
• Laparotomia – usunięcie przydatków lub guzów przydatków
  
  Laparotomia to klasyczna operacja ginekologiczna wykonywana przez nacięcie powłok brzusznych. Jest stosowana w sytuacjach, gdy laparoskopia nie jest możliwa lub bezpieczna, szczególnie przy zrostach po wcześniejszych operacjach, przy dużych guzach przydatków lub podejrzeniu zmian nowotworowych. Zakres zabiegu obejmuje usunięcie jajników, jajowodów lub guzów przydatków wraz z ich oceną histopatologiczną.
  
  Wskazania:
  – duże guzy jajników,
  – podejrzenie nowotworu,
  – skomplikowane zmiany przydatków,
  – konieczność szerokiego dostępu operacyjnego.
• Laparoskopowe usunięcie macicy lub mięśniaków macicy
  
  Laparoskopowe usunięcie macicy (histerektomia) lub mięśniaków macicy (miomektomia) to małoinwazyjna metoda leczenia schorzeń macicy. Zabieg wykonywany jest przez niewielkie nacięcia, co wiąże się z mniejszym bólem pooperacyjnym, krótszym pobytem w szpitalu oraz szybszym powrotem do codziennych aktywności.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – mięśniaki macicy,
  – obfite miesiączki,
  – przewlekły ból miednicy,
  – adenomioza,
  – inne łagodne choroby macicy.
• Laparotomia – usunięcie macicy lub mięśniaków macicy
  
  Laparotomia z usunięciem macicy lub mięśniaków jest klasyczną metodą leczenia stosowaną w przypadku bardzo dużych mięśniaków, rozległych zmian lub gdy wykonanie laparoskopii nie jest możliwe.
  
  Zakres operacji dobierany jest indywidualnie do stanu zdrowia pacjentki oraz charakteru choroby.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – duże mięśniaki macicy,
  – liczne mięśniaki,
  – podejrzenie nowotworu,
  – zaawansowane choroby macicy.
• Operacja taśmy podcewkowej TOT w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu
  
  Operacja taśmą podcewkową TOT jest jedną z najskuteczniejszych metod leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet. Zabieg polega na umieszczeniu specjalnej taśmy pod środkowym odcinkiem cewki moczowej, co przywraca jej prawidłowe podparcie.
  
  Metoda TOT charakteryzuje się wysoką skutecznością, niewielką inwazyjnością oraz krótkim okresem rekonwalescencji.
  
  Wskazania:
  – wysiłkowe nietrzymanie moczu,
  – popuszczanie moczu podczas kaszlu,
  – nietrzymanie moczu podczas śmiechu lub wysiłku fizycznego,
  – nadmierna ruchomość pęcherza moczowego.
• Operacja plastyczna przedniej ściany pochwy lub tylnej ściany pochwy
  
  Plastyka ściany pochwy jest zabiegiem wykonywanym w leczeniu obniżenia narządów miednicy mniejszej. W zależności od rodzaju schorzenia operacja obejmuje przednią ścianę pochwy (cystocele) lub tylną ścianę pochwy (rectocele).
  
  Celem zabiegu jest przywrócenie prawidłowej anatomii oraz zmniejszenie dolegliwości wpływających na komfort życia.
  
  Wskazania:
  – obniżenie pęcherza moczowego,
  – obniżenie odbytnicy,
  – uczucie "guzka" w pochwie,
  – dyskomfort podczas codziennego funkcjonowania.
• Operacja plastyczna przedniej i tylnej ściany pochwy
  
  Jednoczesna plastyka przedniej i tylnej ściany pochwy wykonywana jest u pacjentek z zaawansowanym obniżeniem narządów miednicy. Zabieg pozwala na kompleksową rekonstrukcję dna miednicy oraz poprawę funkcji narządów miednicy mniejszej.
  
  Operacja pomaga zmniejszyć uczucie ciężkości w pochwie, poprawia komfort życia i ogranicza dolegliwości związane z wypadaniem narządów.
• Operacja plastyczna jednej ściany pochwy z implantem siatkowym
  
  Plastyka pochwy z zastosowaniem implantu siatkowego wykonywana jest u wybranych pacjentek z nawrotowym lub zaawansowanym obniżeniem narządów miednicy. Implant zapewnia dodatkowe podparcie osłabionych tkanek i zwiększa trwałość efektów leczenia.
  
  Każda kwalifikacja do zastosowania implantu odbywa się indywidualnie po dokładnej ocenie stanu pacjentki.
  
  Wskazania:
  – zaawansowane obniżenie narządów miednicy,
  – nawroty po wcześniejszych operacjach,
  – znaczne osłabienie tkanek Nadwaga,
  – Konieczność powrotu do dużej aktywności.
• Operacja plastyczna jednej ściany pochwy z implantem siatkowym i plastyka drugiej ściany
  
  Zabieg łączy rekonstrukcję jednej ściany pochwy z wykorzystaniem implantu siatkowego oraz plastykę drugiej ściany z użyciem własnych tkanek pacjentki. Pozwala to na kompleksowe leczenie wielopoziomowego obniżenia narządów miednicy mniejszej.
  
  Zakres operacji ustalany jest indywidualnie na podstawie badania ginekologicznego oraz stopnia zaawansowania zmian.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – zaawansowane obniżenie narządów rodnych,
  – współistniejące obniżenie przedniej i tylnej ściany pochwy,
  – nawrotowe zaburzenia statyki narządów miednicy.
• Operacje laparoskopowego podniesienia macicy
  
  to nowoczesne małoinwazyjne operacje z zastosowaniem implantów siatkowych podczepianych do kości krzyżowej lub ścian brzucha 
  
  pozwalające oszczędzić pochwę przed operacją choć czasami połączone z operacją pochwową celem kompleksowej rekonstrukcji obniżeń narządów płciowych.
  
  Najczęstsze wskazania:
  – szczytowy rodzaj obniżeń macicy lub pochwy,
  – młody wiek pacjentki.

Operatorzy:

dr Irena Markuszewska

dr n. med. Mariola Sosnowska

dr n. med. Grzegorz Kruszyński

dr n. med. Andrzej Bręborowicz

dr  Sonja Millert-Kalińska

Urolog Poznań w MedPolonia Grupa LUX MED oferuje kompleksową diagnostykę i leczenie urologiczne w Poznaniu u kobiet i mężczyzn. Zajmujemy się schorzeniami układu moczowego oraz moczowo-płciowego, zapewniając pacjentom dostęp do konsultacji specjalistycznych, nowoczesnej diagnostyki oraz leczenia zachowawczego i operacyjnego.

Każdy pacjent objęty jest indywidualną opieką, a metoda leczenia dobierana jest w oparciu o aktualny stan zdrowia i potrzeby medyczne. Dzięki doświadczonemu zespołowi lekarzy oraz nowoczesnemu zapleczu medycznemu zapewniamy skuteczne i bezpieczne leczenie urologiczne w Poznaniu, zarówno w przypadkach przewlekłych, jak i wymagających pilnej interwencji.

Zabiegi wykonywane w naszym szpitalu:

• TURB przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego

Jest to zabieg endoskopowy służący do diagnostyki i leczenia nowotworów pęcherza moczowego, polegający na usunięciu guza lub jego fragmentu przez cewkę moczową za pomocą specjalnego narzędzia zwanego resektoskopem

 Podczas operacji pacjent zazwyczaj poddawany jest znieczuleniu ogólnemu lub podpajęczynówkowemu. Po zabiegu zostaje wprowadzony do pęcherza cewnik, do którego zostaje w niektórych przypadkach podłączone płukanie, celem uniknięcia zatykania się cewnika skrzepami, które mogą powstać w razie ewentualnego krwawienia.

Wskazane jest, by pacjent wrócił do domu z osobą towarzyszącą, ponieważ nie powinien samodzielnie prowadzić pojazdów po operacji. Pierwsze dwa tygodnie ponadto powinny być przeznaczone na pooperacyjną rehabilitację, podczas której nie należy wykonywać ciężkiej pracy fizycznej.

Od wyniku badania histopatologicznego uzależnione jest dalsze leczenie. Po uzyskaniu wyniku należy się w każdym przypadku zgłosić do urologa prowadzącego.

• TURP przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego

Jest to zabieg chirurgiczny stosowany głównie w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), polegający na usunięciu nadmiaru tkanki prostaty przez cewkę moczową za pomocą specjalistycznego instrumentu zwanego resektoskopem.

Dzięki temu przywracany jest prawidłowy przepływ moczu, przynoszący ulgę w dolegliwościach związanych z przerostem prostaty. 

Zalety TURP:

• Skuteczność: zmniejsza objawy utrudniającego oddawanie moczu, poprawia jego przepływ.
• Minimalna inwazyjność: operacja odbywa się bez zewnętrznych nacięć.
• Krótki czas rekonwalescencji: Pacjenci szybciej wracają do zdrowia.
• Niskie ryzyko powikłań: uznawany za bezpieczną procedurę o relatywnie niskim ryzyku poważnych problemów.

Przed zabiegiem pacjent jest poddawany znieczuleniu ogólnemu lub regionalnemu. Po zabiegu zakłada się cewnik do pęcherza moczowego. Przez kilka dni po operacji pacjent może odczuwać dyskomfort, ból, pieczenie podczas oddawania moczu oraz może zauważyć krwiomocz. Objawy mijają z czasem. Zaleca się po zabiegu regularne wizyty kontrolne u urologa.

• URS ureterorenoskopia - endoskopowa procedura urologiczna polegająca na wprowadzeniu cienkiego endoskopu przez cewkę moczową do pęcherza moczowego, a następnie do moczowodu

URS, czyli ureterorenoskopia (lub ureterocystoskopia), to endoskopowy zabieg urologiczny polegający na wprowadzeniu cienkiego wziernika (ureterorenoskopu) przez cewkę moczową, pęcherz, aż do moczowodu i miedniczki nerkowej, bez konieczności wykonywania nacięć skórnych. Zabieg ten ma charakter diagnostyczny lub zabiegowy. Służy do identyfikacji oraz leczenia chorób układu moczowego, takich jak kamica, zwężenia moczowodu czy podejrzenia nowotworów.

W czasie przeprowadzania badania lekarz ma możliwość pobrania wycinków do dalszych analiz. Od wyniku badania histopatologicznego uzależnione jest dalsze leczenie. Po uzyskaniu wyniku należy się w każdym przypadku zgłosić do urologa prowadzącego.

URS jest wykonywana w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym. W czasie zabiegu urolog może zdecydować o pozostawieniu w moczowodzie cewnika moczowodowego.

Po URS wskazanie jest wypijanie zwiększonej ilości płynów i stosowanie leków przepisanych przez lekarza, ściśle według jego zaleceń.

Mocz po URS może być nieco krwisty, dlatego zaleca się zwiększoną podaż płynów. Po zabiegu wskazane są regularne wizyty kontrolne u urologa.

• operacja stulejki

Operacja stulejki polega na usunięciu nadmiaru napletka, który uniemożliwia prawidłowe odsłonięcie żołędzi prącia. Schorzenie to może prowadzić do licznych problemów zdrowotnych, takich jak infekcje czy trudności w oddawaniu moczu. W Szpitalu MedPolonia Grupa LUX MED w Poznaniu operacja stulejki wykonywana jest przez urologów z dużym doświadczeniem w tego typu zabiegach. Pacjenci mogą liczyć na fachową opiekę oraz wsparcie na każdym etapie leczenia.

Zabieg ten jest przeprowadzany w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Po nim Pacjent otrzymuje szczegółowe instrukcje dotyczące pielęgnacji rany oraz zalecenia dotyczące unikania wysiłku fizycznego przez określony czas. Regularne wizyty kontrolne pozwalają na monitorowanie procesu gojenia i szybkie reagowanie na ewentualne komplikacje.

• operacja wodniaka jądra

Jest to zabieg chirurgiczny, który ma na celu usunięcie nagromadzonego płynu wokół jądra. Schorzenie to może powodować dyskomfort, obrzęk oraz ból, dlatego ważne jest szybkie podjęcie leczenia. W Szpitalu LUX MED w Poznaniu operacja wodniaka jądra przeprowadzana jest przez doświadczonych urologów.

Przed przystąpieniem do operacji wodniaka jądra Pacjent przechodzi szczegółową diagnostykę, która obejmuje badania ultrasonograficzne oraz konsultacje urologiczne. Dzięki temu lekarze mogą dokładnie ocenić stopień zaawansowania zmiany chorobowe i zaplanować przebieg leczenia.

Sam zabieg odbywa się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Po operacji Pacjent pozostaje pod obserwacją medyczną, natomiast regularne wizyty kontrolne w późniejszym czasie pozwalają monitorować proces gojenia i szybko reagować na ewentualne komplikacje. Warto podkreślić, że personel medyczny udziela szczegółowych wskazówek dotyczących pielęgnacji rany pooperacyjnej oraz dalszego postępowania pozabiegowego dla Pacjenta.

Operatorzy:

dr Artur Kułakowski

dr n. med. Piotr Cieśliński

dr n. med. Patryk Harasny

W MedPolonia Grupa LUX MED wykonujemy operacje zaćmy w ramach NFZ, polegające na usunięciu zmętniałej soczewki i wszczepieniu sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. Zabiegi przeprowadzane są przez doświadczonych specjalistów okulistyki, z wykorzystaniem nowoczesnych i bezpiecznych metod leczenia.

Zapewniamy pacjentom kompleksową opiekę medyczną, wysoki standard usług oraz sprawną organizację leczenia w ramach NFZ. Leczenie zaćmy w Poznaniu pozwala skutecznie poprawić jakość widzenia i umożliwia szybki powrót do codziennej aktywności.

• usunięcie zaćmy z wszczepieniem sztucznej soczewki
  
  Wskazania do operacji zaćmy
  Głównym wskazaniem do zabiegu jest zaćma powodująca pogorszenie widzenia, które utrudnia codzienne funkcjonowanie.
  
  Operację można rozważyć w przypadku:
  – stopniowego pogarszania się ostrości widzenia,
  – zamglonego lub nieostrego widzenia,
  – trudności z czytaniem,
  – pogorszenia widzenia podczas prowadzenia samochodu, szczególnie po zmroku,
  – zwiększonej wrażliwości na światło i olśnienia,
  – pogorszenia widzenia kontrastów,
  – częstej konieczności zmiany mocy okularów,
  – zaćmy ograniczającej wykonywanie pracy lub codziennych czynności.
  
  O kwalifikacji do operacji decyduje okulista po badaniu wzroku i ocenie wpływu zaćmy na funkcjonowanie pacjenta.
  
  Jak wygląda operacja zaćmy?
  Najczęściej stosowaną metodą jest fakoemulsyfikacja. Zabieg wykonywany jest zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym, bez konieczności stosowania znieczulenia ogólnego.
  
  Przez niewielkie nacięcie w rogówce okulista:
  1. uzyskuje dostęp do zmętniałej soczewki,
  2. rozbija ją za pomocą ultradźwięków,
  3. usuwa jej fragmenty,
  4. pozostawia torebkę soczewki,
  5. wszczepia w jej miejsce odpowiednio dobraną sztuczną soczewkę wewnątrzgałkową.
  
  Rodzaj soczewki jest dobierany indywidualnie na podstawie pomiarów oka, stanu narządu wzroku, oczekiwań pacjenta i możliwości uzyskania odpowiedniej jakości widzenia.
  
  Rekonwalescencja po operacji zaćmy
  Powrót do codziennego funkcjonowania po niepowikłanej operacji zaćmy jest zazwyczaj stosunkowo szybki. Poprawa widzenia może być zauważalna już w pierwszych dniach, jednak stabilizacja widzenia następuje stopniowo.
  
  Po zabiegu mogą wystąpić:
  – niewielkie podrażnienie oka,
  – uczucie piasku lub ciała obcego,
  – łzawienie,
  – niewielka nadwrażliwość na światło,
  – przejściowe zamglenie widzenia,
  – lekkie zaczerwienienie oka.
  
  Objawy te zwykle stopniowo ustępują w okresie gojenia.
  
  Po zabiegu należy:
  – stosować krople do oczu zgodnie z zaleceniami okulisty,
  – przestrzegać ustalonego schematu leczenia,
  – nie pocierać ani nie uciskać operowanego oka,
  – chronić oko przed zabrudzeniem i urazem,
  – stosować osłonę oka na noc, jeśli została zalecona,
  – unikać dostania się do oka wody, kosmetyków i innych substancji drażniących,
  – unikać intensywnego wysiłku i dźwigania przez okres wskazany przez lekarza,
  – przestrzegać terminów wizyt kontrolnych.
  
  Higiena oka po operacji
  Podczas rekonwalescencji należy zachować szczególną ostrożność przy pielęgnacji okolicy oka.
  
  Nie należy:
  – pocierać oka,
  – samodzielnie usuwać wydzieliny z powierzchni oka,
  – stosować innych kropli niż zalecone przez okulistę,
  – używać makijażu oka do czasu uzyskania zgody lekarza.
  
  Jeśli pojawi się niewielka ilość wydzieliny lub łzawienie, sposób oczyszczania oka powinien być zgodny z instrukcją otrzymaną po zabiegu.

Operatorzy:

dr Andrzej Gołębka

dr Maciej Popielarz

dr Jacek Idziak